Μπάχαλα – Κουλτούρα – Sepultura
Η διαδικασία συγκρότησης της εργατικής τάξης συμβαδίζει με την ανάδυση της προλεταριακής κουλτούρας; Αν δεχτούμε ότι τα τελευταία χρόνια οι αγώνες εμφανίζονται ρητά στο προσκήνιο του κοινωνικού ανταγωνισμού, ποια είναι η κουλτούρα που εμφανίζεται σήμερα ως κοινωνικό-ιστορική δημιουργία; Αν (υπερ)συγκεκριμενοποιήσουμε τον όρο κουλτούρα στο πεδίο της μουσικής, πέρα από από τα φαντάσματα του παρελθόντος, τί έχουμε σήμερα να τραγουδήσουμε;
Μάλλον, προς στιγμή, το παρελθόν μας. Έτσι, μεταξύ μεταπολίτευσης και πανκ, διάλεξα την πρώτη, από αντίδραση στο μονοπώλιο της αριστεράς:
“Η παράδοση από όλες τις πεθαμένες γενιές βαραίνει σαν εφιάλτης πάνω στα μυαλά των ζωντανών. Και ίσα ίσα όταν φαίνονται να ασχολούνται για να ανατρέψουν τους εαυτούς τους και τα πράγματα και να φτιάσουν κάτι που δεν υπήρχε ακόμα, σε τέτοιες ίσα ίσα εποχές επαναστατικής κρίσης, επικαλούνται με αγωνία τα πνεύματα του παρελθόντος στην υπηρεσία τους, δανείζονται τα ονόματά τους, τα πολεμικά τους συνθήματα, τις φορεσιές τους για να παρουσιάσουν με αυτή τη μεταμφίεση, που ο χρόνος την έκανε σεβάσμια, και με αυτή τη δανεισμένη γλώσσα την καινούρια σκηνή της παγκόσμιας ιστορίας”.
