A Declaration of the Independence of Cyberspace

by John Perry Barlow

Governments of the Industrial World, you weary giants of flesh and steel, I come from Cyberspace, the new home of Mind. On behalf of the future, I ask you of the past to leave us alone. You are not welcome among us. You have no sovereignty where we gather.

We have no elected government, nor are we likely to have one, so I address you with no greater authority than that with which liberty itself always speaks. I declare the global social space we are building to be naturally independent of the tyrannies you seek to impose on us. You have no moral right to rule us nor do you possess any methods of enforcement we have true reason to fear.

Governments derive their just powers from the consent of the governed. You have neither solicited nor received ours. We did not invite you. You do not know us, nor do you know our world. Cyberspace does not lie within your borders. Do not think that you can build it, as though it were a public construction project. You cannot. It is an act of nature and it grows itself through our collective actions.

You have not engaged in our great and gathering conversation, nor did you create the wealth of our marketplaces. You do not know our culture, our ethics, or the unwritten codes that already provide our society more order than could be obtained by any of your impositions.

You claim there are problems among us that you need to solve. You use this claim as an excuse to invade our precincts. Many of these problems don’t exist. Where there are real conflicts, where there are wrongs, we will identify them and address them by our means. We are forming our own Social Contract . This governance will arise according to the conditions of our world, not yours. Our world is different.

Cyberspace consists of transactions, relationships, and thought itself, arrayed like a standing wave in the web of our communications. Ours is a world that is both everywhere and nowhere, but it is not where bodies live.

We are creating a world that all may enter without privilege or prejudice accorded by race, economic power, military force, or station of birth.

We are creating a world where anyone, anywhere may express his or her beliefs, no matter how singular, without fear of being coerced into silence or conformity.

Your legal concepts of property, expression, identity, movement, and context do not apply to us. They are all based on matter, and there is no matter here.

Our identities have no bodies, so, unlike you, we cannot obtain order by physical coercion. We believe that from ethics, enlightened self-interest, and the commonweal, our governance will emerge . Our identities may be distributed across many of your jurisdictions. The only law that all our constituent cultures would generally recognize is the Golden Rule. We hope we will be able to build our particular solutions on that basis. But we cannot accept the solutions you are attempting to impose.

In the United States, you have today created a law, the Telecommunications Reform Act, which repudiates your own Constitution and insults the dreams of Jefferson, Washington, Mill, Madison, DeToqueville, and Brandeis. These dreams must now be born anew in us.

You are terrified of your own children, since they are natives in a world where you will always be immigrants. Because you fear them, you entrust your bureaucracies with the parental responsibilities you are too cowardly to confront yourselves. In our world, all the sentiments and expressions of humanity, from the debasing to the angelic, are parts of a seamless whole, the global conversation of bits. We cannot separate the air that chokes from the air upon which wings beat.

In China, Germany, France, Russia, Singapore, Italy and the United States, you are trying to ward off the virus of liberty by erecting guard posts at the frontiers of Cyberspace. These may keep out the contagion for a small time, but they will not work in a world that will soon be blanketed in bit-bearing media.

Your increasingly obsolete information industries would perpetuate themselves by proposing laws, in America and elsewhere, that claim to own speech itself throughout the world. These laws would declare ideas to be another industrial product, no more noble than pig iron. In our world, whatever the human mind may create can be reproduced and distributed infinitely at no cost. The global conveyance of thought no longer requires your factories to accomplish.

These increasingly hostile and colonial measures place us in the same position as those previous lovers of freedom and self-determination who had to reject the authorities of distant, uninformed powers. We must declare our virtual selves immune to your sovereignty, even as we continue to consent to your rule over our bodies. We will spread ourselves across the Planet so that no one can arrest our thoughts.

We will create a civilization of the Mind in Cyberspace. May it be more humane and fair than the world your governments have made before.

Davos, Switzerland

February 8, 1996

Στην εκδήλωση της ΑΣΟΕΕ ο εκπρόσωπος των εργατών έκανε λόγο για 50% αύξηση παραγωγής το περασμένο έτος. Η “κρίση της οικοδομής” επηρέασε την εγχώρια ζήτηση, η μείωση της οποίας ωστόσο οδήγησε στην εκτόξευση των εξαγωγών, αποδομώντας για άλλη μια φορά τη γνωστή καραμέλα “ότι η χωρά δεν παράγει τίποτα”.

Στη συζήτηση που ακολούθησε αποδείχθηκε, επίσης, πως κάποιες πολιτικές μορφές (οι οποίες αμφιβάλλουμε πόσο συχνά συναντούνται με τα υποκείμενα της εργασίας στους αγώνες πέραν του τρίγωνου προπύλαια-ομόμοια-σύνταγμα) πρέπει να αρχίζουν τις βόλτες πέρα απ’ την πλατεία αποκαθιστώντας την επαφή με την πραγματικότητα. Πέραν, λοιπόν, από αστειότητες του τύπου “πότε θα ανοίξετε τη Ζανόν”, η ενημέρωση για τον αγώνα και την κοινότητα που τον στηρίζει είχε ενδιαφέρον.

Σημαντική για το κίνημα είναι επίσης η εμπειρία της αφομοίωσης της αλληλεγγύης (χρήματα, φαγητά κ.ο.κ) και οι δομές που τη συνοδεύουν.

Μεγάλη εταιρία από τον χώρο των Δημοσίων Σχέσεων, αναζητεί ένα junior ταλαντούχο συνεργάτη που θα δουλεύει αποκλειστικά στην ομάδα της Γενικής Διεύθυνσης.

Η θέση αφορά 2 διαφορετικά αντικείμενα:

1. CORPORATE AFFAIRS για την ίδια την εταιρία, δηλαδή δελτία τύπου της εταιρίας, επιμέλεια συνεντεύξεων, οργάνωση γραφείου κτλ.
2. ΝEW BUSINESS DEVELOPMENT. διερεύνηση μέσω ιντερνέτ και ενεργή συμμετοχή στη διαμόρφωση προτάσεων ολοκληρωμένης επικοινωνίας δηλαδή Above The Line (διαφήμιση) και Below The Line (PR).

ΤΟ ΑΤΟΜΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΘΕΤΕΙ (Ικανότητες/Γνώσεις)

• Οργανωτικός/η
• Δημιουργικό πνεύμα
• Στρατηγικό σκεπτικό
• Naturally curious. δηλαδή να διαβάζει εύρος πραγμάτων, να ψάχνει και να ψάχνεται
• Πολύ καλή γνώση αγγλικών
• Δυνατότητα να εργάζεται κάτω από πίεση και με όρεξη για δουλειά

Στην αρχή θα υπάρξει εκπαίδευση, εσωτερική στην εταιρία, οπότε θα ακολουθηθούν τα εξής στάδια:

• 3 μήνες ως intern για εκπαίδευση χωρίς απολαβές (Ιανουάριο με Μάρτιο)
• και για τους επόμενους 4 μήνες (Απρίλιο-Ιούλιο ίσως μέχρι και Αύγουστο) με μηνιαία αμοιβή ως εξωτερικός συνεργάτης

Στη συνέχεια θα γίνει αξιολόγηση του συγκεκριμένου ανθρώπου ώστε να εξεταστεί εάν θα ενταχθεί στο μόνιμο προσωπικό της εταιρίας.

Ζούμε σε εποχή κρίσης. Δεν το λέμε μόνο οι “από κάτω”, το λέει ρητά και άρρητα η κυριαρχία με παραδείγματα όπως το παραπάνω. Κρίση ενός συστήματος σημαίνει ότι τίθεται σε αμφισβήτηση η ύπαρξή του. Στη σημερινή συνθήκη, στο επίκεντρο της σύγκρουσής του με την Εργασία, το Κεφάλαιο κατέχεται από μια υπαρξιακή αγωνία: δεδομένης της κεντρικότητας της εργασίας στο καπιταλιστικό σύστημα, η επιβίωσή του εξαρτάται άμεσα από την επιβολή αυτού του νέου μοντέλου εργασίας. Απόρροια αυτού του γεγονότος είναι ότι η ανυποταξία του νέου εργατικού υποκειμένου έχει τη δυναμική να αποτελέσει σημαντική νίκη για την τάξη μας. Για τους σκοπούς αυτούς, μια πρώτη ανάλυση για τη σκιαγράφηση του εν λόγω μοντέλου είναι απαραίτητη, για την οποία θα επανέλθω.

ΥΓ. 1. Ώρα: 05.57… μες στα συντρίμια ολοκληρώνεσαι, αλήθεια!
ΥΓ. 2. Εκεί αντιλαμβάνεσαι, ότι η επανάσταση δεν είναι όνειρο, αργεί μόνο -πάρα πολύ: για τα παιδία των παιδιών μας, ή για τα παιδιά, των παιδιών, των παιδιών μας…

Η ιδιωτικότητα είναι μία κατ’ εξοχήν πολιτική ιδιότητα. Το άτομο είναι ο φορέας της τόσο στον ιδιωτικό όσο και στο δημόσιο χώρο. Στην απέναντι πλευρά βρίσκεται το κράτος, ως χρήστης της πληροφορίας που ασκεί δημόσια εξουσία και φορτίζεται με την επιβολή του νόμου. Όπως είναι προφανές τίθεται θέμα περιορισμένης εμπιστοσύνης στην κρατική εξουσία, ειδικά όταν αυτή αντιμετωπίζει ζητήματα τήρησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δεν είναι τυχαίο ότι στο Ελληνικό Σύνταγμα ο συνταγματικός νομοθέτης –με την αναθεώρηση του 2001- ορίζει τον ελεγκτικό ρόλο των ανεξάρτητων αρχών.

Αναπόφευκτα η αποτελεσματική άσκηση των καθηκόντων του κράτους προϋποθέτει την πρόσβαση στην πληροφορία των πολιτών. Η επεξεργασία, επομένως, των προσωπικών πληροφοριών συντελείται υπό συγκεκριμένες και αυστηρές προϋποθέσεις, που λαμβάνονται υπόψη κατά το σχεδιασμό νόμων προστασίας προσωπικών δεδομένων. Τέτοιες προϋποθέσεις ενσωματώθηκαν στην Privacy Act, την αντίστοιχη ευρωπαϊκή (Data Protection Directive) και ελληνική νομοθεσία (Ν.2472/97).

Μια σημαντική προϋπόθεση αφορά στην αδιακρισία των επεξεργαζόμενων πληροφοριών. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει εμπειρογνώμονας της Προστασίας Δεδομένων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής: «…παράδειγμα στη χώρα μας, αποτελεί το πολυσυζητημένο θέμα της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Το κράτος οφείλει να μην παγιδεύεται σε γραφικούς φονταμενταλισμούς και να διακρίνει την άσκηση δημόσιας εξουσίας από τη διαπόμπευση».

Μια ικανή και αναγκαία συνθήκη για την επεξεργασία προσωπικών πληροφοριών πολιτών είναι η εξασφάλιση των πληροφοριακών αγαθών (assets). Το ζήτημα της ασφάλειας των πληροφοριακών συστημάτων συνδέεται στις σύγχρονες μορφές διακυβέρνησης με τη λεγόμενη Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση (e-Government). Το e-Government δεν περιλαμβάνει μόνο διαδικασίες όπως η ηλεκτρονική ψηφοφορία (e-Voting), αλλά την αναμόρφωση των οργανωτικών δομών του κράτους για την παροχή υπηρεσιών στον πολίτη. Η εφαρμογή σεναρίων σύγχρονης διακυβέρνησης έχει να αντιμετωπίσει κινδύνους ασφάλειας που απορρέουν όχι μόνο εξ’ αιτίας της αξίας των αγαθών, αλλά και λόγω των ίδιων των τεχνολογικών μέσων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την υποκλοπή και την παράνομη οικειοποίηση δεδομένων. Η ανάπτυξη συστημάτων ασφαλείας είναι πλέον, σύμφωνα με την ισχύουσα κοινοτική και ελληνική νομοθεσία, υποχρέωση του υπευθύνου επεξεργασίας.

Ποιος ξεχνά τα φοιτητικά;

Ο φοιτητικός αγώνας του 2006-7 αποτέλεσε, αναμφισβήτητα, ένα ορόσημο για τους κοινωνικούς αγώνες της περασμένης δεκαετίας, ειδικά, δε, αν υπολογίσουμε την κοινωνική κατάσταση που επικρατούσε πριν από αυτόν και το πως αυτή διαμορφώθηκε μετέπειτα, με την κλιμάκωση ρητών μορφών κοινωνικών αγώνων, όπως με την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, τη μαζική απεργία της 5ης Μάη του 2010 και τα γεγονότα του φετινού Μάη-Ιούνη. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Πριν περίπου πέντε χρόνια μια φοιτητική διαμαρτυρία, που ξεκίνησε από τις προωθούμενες αλλαγές της -τότε- κυβέρνησης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, εξαπλώθηκε σε όλο το φάσμα των φοιτητών και φοιτητριών για να τους βγάλει στο δρόμο, να τους πολιτικοποιήσει και να τους συγκροτήσει ως συλλογικό υποκείμενο αγώνα, το οποίο αμφισβήτησε τον κυρίαρχο λόγο και τρόπο ζωής. Ο αγώνας των φοιτητών, σε αντίθεση με τους “συντηρητικούς” χαρακτηρισμούς που του απέδιδαν τα ΜΜΕ, ως μια “οπισθοδρομική απόπειρα μη εκσυγχρονισμού της εκπαίδευσης”, και τις επιθέσεις της πολιτικής ηγεσίας (από την καταστολή των “πραιτόρων” του Βύρωνα Πολύδωρα, μέχρι τη δήλωση του πρώην πρωθυπουργού Κ.Καραμανλή: “είχαμε κάθε Πέμπτη ραντεβού στο σύνταγμα με τους ταραξίες”), είχε πλουραλισμό στις μορφές, τις εκφάνσεις και το περιεχόμενό του.

Ξεκινώντας από τα θέματα που έβαζε το πολιτικό σχέδιο της κυβέρνησης, με τον νόμο-πλαίσιο Γιαννάκου και την αναθεώρηση του Άρθρου 16 για τη δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων, οι αγωνιζόμενοι φοιτητές ανέδειξαν προβλήματα που αφορούσαν το σύνολο της κοινωνικής ζωής. Πιο συγκεκριμένα, ο λόγος των φοιτητών δεν περιορίστηκε μόνο στην κριτική για την εντατικοποίηση των σπουδών, τη διαμαρτυρία για τον περιορισμό των συγγραμμάτων και το ρόλο του σύγχρονου πανεπιστημίου ως επιστάτη της αγοράς εργασίας, αλλά ανέδειξε κοινωνικά προβλήματα, όπως το γεγονός της απουσίας της συλλογικής διάστασης των πραγμάτων, της κυριαρχίας του ατομικισμού, της απομόνωσης, της απάθειας και της συναισθηματικής μιζέριας.

Τα γεγονότα του κινήματος των φοιτητικών προεικόνισαν, επιπλέον, το «τι μέλλει γενέσθαι» με τη διαχείριση των κοινωνικών αγώνων από την πλευρά της κυριαρχίας. Η αστυνομική καταστολή, που εκδηλώθηκε εκείνες τις μέρες, πολλαπλασιάστηκε, οδηγώντας στη σημερινή κατάσταση με τη δημιουργία νέων αστυνομικών σωμάτων, την ευρεία χρήση χημικών, αυρών, φραχτών και, βεβαίως, τις βιαιοπραγίες της αστυνομοκρατίας. Η καταστολή των ΜΜΕ, από την άλλη, εξειδίκευσε την τακτική της απέναντι σε κάθε κοινωνική αντίδραση: πρώτα τη χαιρετίζει παρέχοντας ανοχή, μετά επιβάλλει διαχωρισμούς μεταξύ των αγωνιζόμενων υποκειμένων και εν τέλει, με τη σειρά της, καταστέλλει.

Παρά την υποχώρηση του φοιτητικού κινήματος στο τέλος της άνοιξης του 2007, οι νίκες που σημείωσε ήταν σημαντικές και πολυεπίπεδες: πέρα από τη συνεχή τροποποίηση του νόμου-πλαισίου κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων (π.χ. ακυρώνοντας την εξίσωση που προωθούσε το υπουργείο «1 σύγγραμμα = 1 βιβλίο»), και τη μη αναθεώρηση του άρθρου 16, οι φοιτητές, πέτυχαν στη δημιουργία στοιχειωδών δομών κοινωνικοποίησης, οι οποίες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στους μετέπειτα αγώνες, και το κίνημα γενικότερα, είτε ως δίαυλοι επικοινωνίας, είτε ως φορείς έμπρακτης αλληλεγγύης. Αυτές οι σχέσεις και οι διαδικασίες μεταξύ των αγωνιζόμενων παρέμειναν ζωντανές και αξιοποιήσιμες από την εξέγερση του Δεκέμβρη μέχρι τις σημερινές φοιτητικές κινητοποιήσεις.

Η πορεία της 8ης Μάρτη του 2007…

…την ημέρα ψήφισης του νομοσχεδίου, ήταν η κορύφωση του φοιτητικού αγώνα με τη συμμετοχή 40000 φοιτητών και φοιτητριών από όλη τη χώρα. Όπως και κάθε Πέμπτη εκείνης της χρονιάς, έτσι και εκείνη τη μέρα, οι διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν στα Προπύλαια εν μέσω κλίματος χαράς και ευδιαθεσίας, αυτού ακριβώς που προκύπτει από τη διαδικασία μοιράσματος κοινών εμπειριών μέσα σε μια κοινότητα αγώνα, αλλά και από την ανάγκη των αγωνιζομένων να γίνουν οι ίδιοι διαμορφωτές της μοίρας τους.

Οι διαθέσεις της αστυνομίας και, φυσικά, της πολιτικής της ηγεσίας ήταν, ωστόσο, διαφορετικές. Από τις πρώτες στιγμές της πορείας, ήδη από την οδό Σταδίου, οι δυνάμεις καταστολής επιδόθηκαν σε προκλήσεις τρομοκρατώντας το σώμα της πορείας, που εκτεινόταν από την πάνω πλευρά του Συντάγματος μέχρι τα μέσα της Σταδίου. Όταν, δε, η πορεία επιχείρησε να φτάσει μπροστά από τη βουλή η αντίδραση της αστυνομίας ήταν άμεση και η άσκηση βίας δολοφονική: η συνεχής ρίψη χειροβομβίδων κρότου-λάμψης, δακρυγόνων, ασφυξιογόνων και νευροπαραλυτικών αερίων, συνοδεύτηκε από τον άγριο ξυλοδαρμό φοιτητών και φοιτητριών, που είχε ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση της κεφαλής από το υπόλοιπο σώμα της πορείας.

Εκεί, όμως, γράφτηκε και μια από τις σημαντικότερες πράξεις αντίστασης των αγωνιζόμενων υποκειμένων: για τουλάχιστον δύο ώρες, όταν μέσα στη Βουλή ψηφιζόταν το νομοσχέδιο σε κλίμα συγκίνησης για την υπουργό παιδείας, οι φοιτητές και οι φοιτήτριες αντιστέκονταν στο σφυροκόπημα της πορείας τους από τα ΜΑΤ και την προσπάθεια διάλυσής της που είχαν ξεκινήσει. Όταν, νωρίς το απόγευμα, οι δυνάμεις της αστυνομίας αποτραβήχτηκαν και η ένταση καταλάγιασε, μερικά μπλοκ φοιτητών αποφάσισαν να συνεχίσουν την πορεία τους προς την οδό Πανεπιστημίου. Σε μια, εκ νέου, αιφνίδια επίθεση, οι δυνάμεις των ΜΑΤ, ακολουθώντας συγκεκριμένες πολιτικές αποφάσεις, χτύπησαν τα φοιτητικά μπλοκ, έσπασαν την περιφρούρησή τους και με εξαιρετική βιαιότητα, χτυπώντας αδιακρίτως με γυρισμένα ανάποδα γκλομπς και ανοίγοντας κεφάλια, προχώρησαν σε μαζικές συλλήψεις στο σωρό. Σημειώνουμε, ότι από αυτή την επίθεση 12 διαδηλωτές κρατήθηκαν για πέντε μέρες στα κρατητήρια της ΓΑΔΑ, βιώνοντας την τρομοκρατία των στημένων κατηγορητηρίων, των άθλιων συνθηκών κράτησης και την κατάργηση κάθε ίχνους δικαιοσύνης, μιας και η εισαγγελία είχε «μετακομίσει» από τα δικαστήρια στο αστυνομικό μέγαρο, για να αποφύγει το κύμα αλληλεγγύης προς τους -συνολικά- 61 συλληφθέντες εκείνης της ημέρας.

Μετά την επίθεση των ΜΑΤ, ο εναπομένων, κύριος όγκος της πορείας, ανέβηκε στην πλατεία του μνημείου του αγνώστου στρατιώτη, όπου εξέφρασε τη διαμαρτυρία του για την αστυνομική καταστολή και τη συνολική πολιτική διαχείριση του αγώνα των φοιτητών από την κυβέρνηση. Αργά το απόγευμα, για μια ακόμη φορά την ίδια μέρα, οι δυνάμεις καταστολής ξεπέρασαν τον εαυτό τους ρίχνοντας χειροβομβίδες κρότου-λάμψης και δακρυγόνα πάνω από τα κεφάλια των φοιτητών, ακολουθώντας το σχέδιο διάλυσης της διαμαρτυρίας. Η συντονισμένη επίθεση των ΜΑΤ έβαλε στο στόχαστρο ένα μπουλούκι κόσμου, που έτρεχε προς την οδό Πανεπιστημίου, το οποίο ψέκασε, ξυλοφόρτωσε και του άσκησε φυσική και ψυχολογική βία κατ’ εξακολούθηση πραγματοποιώντας συλλήψεις. Οι 49 αυτοί διαδηλωτές, που στοιβάχτηκαν με τη σειρά τους, όπως οι προαναφερθέντες 12, σε ένα διάδρομο του αστυνομικού μεγάρου, κατηγορήθηκαν, επίσης βάσει ψευδών καταθέσεων αστυνομικών, με πλημμελήματα και αθωώθηκαν πανηγυρικά στη δίκη που ακολούθησε.

Σήμερα, εδώ, στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Χαλκίδας είναι η σειρά των υπολοίπων 12 αγωνιστών της 8ης Μάρτη του 2007 για δικαίωση στο νομικό επίπεδο, γιατί στη συνείδηση της κοινωνίας ο αγώνας τους, ως αγώνας όλου του φοιτητικού κινήματος, είναι σε κάθε επίπεδο δικαιωμένος. Οι εν λόγω φοιτητές, άνεργοι και εργαζόμενοι, που κατηγορούνται σε κακουργηματικό βαθμό, έχουν βιώσει όλα αυτά τα χρόνια την, κατάφωρα άδικη, ομηρία του Κράτους. Η κρισιμότητα της δίκης τους είναι μέγιστη και η ανάγκη αλληλεγγύης είναι αδιαπραγμάτευτη: στη θέση των διωκόμενων αγωνιστών μπορεί να ήταν και να είναι ΚΑΘΕ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΣ φοιτητής/τρια, άνεργος/η και εργαζόμενος/η.

ΤΑ ΦΟΙΤΗΤΙΚΑ ΔΕΝ ΤΑ ΞΕΧΝΑ ΚΑΝΕΙΣ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Σ.υνέλευση για την ΚΥ.κλοφορία των Α.γώνων
http://skya.espiv.net

Κι αν φτάσατε μέχρι εδώ, δείτε κι ένα βιντεάκι για να θυμηθείτε τα παλιά:

Το ΚΚΕ είναι το μοναδικό κόμμα, που αυτή τη στιγμή παρέχει νομιμοποίηση στο αστικό σύστημα κυριαρχίας και εκμετάλλευσης. Είναι επίσης ένα από τα τελευταία χαρτιά που τραβά το σύστημα, όταν τα όπλα της θεσμισμένης καταστολής του γίνονται ολοένα και αναποτελεσματικότερα: ο διαχωρισμός των διαδηλωτών με την καταστολή εκ των έσω και ο θεαματικός αυτοθαυμασμός της.

Κάποια γεγονότα.

Οι σταλινάρες του ΚΚΕ που βγαίνουν στα -δήθεν εχθρικά τους, αστικά- ΜΜΕ λένε τους αγωνιστές, που δεν κραδαίνουν την κομματική ταυτότητα του Περισσού, κουκουλοφόρους και χαφιέδες, όταν τα ΚΝΑΤ κατεβαίνουν με κράνη και καδρόνια, όταν κάνουν εξακρίβωση στοιχείων στους διαδηλωτές, όταν το μόνο που προστατεύουν είναι το αστικό κοινοβούλιο και την ομαλή διεξαγωγή της ψήφισης του πολυνομοσχεδίου στη θέση των μπάτσων.

Οι πουθενάδες του ΚΚΕ λένε τους αγωνιστές προβοκάτορες, τη στιγμή που μετά την νομιμοποίησή τους το ’74 δεν έχουν κατέβει ποτέ σε ταξικό αγώνα που δε φέρει τη σφραγίδα τους ή δε μπορούν να τον εκτρέψουν. Όσο χρόνο τώρα η αγωνιζόμενη υποκειμενικότητα είναι στους δρόμους το ΚΚΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ. Ο κόσμος που κατεβαίνει τα τελευταία χρόνια στις πορείες διακινδυνεύοντας 1002 πράγματα, όσοι και όσες κατάπιαμε χημικά και φάγαμε ξύλο τον Ιούνη ξέρουν πολύ καλά που (δεν) είναι και τι (δεν) κάνει το ΚΚΕ.

Οι λενινιστές του ΚΚΕ μιλάν για το δίκιο και το αίμα των εργατών, όταν σε κάθε στιγμή της ύπαρξής τους εκλιπαρούν για να δρέψουν πολιτική υπεραξία. Σήμερα ξεπέρασαν κάθε όριο μετά από πολύ καιρό. Χωρίς λεπτό χαμένο από την ανακοίνωση του θανάτου του συντρόφου τους, η ψευδόμενη ηγεσία τους, βγήκε στα κανάλια (ειδικότερα δε στα μέσα των εφοπλιστών που τόσο αγαπά να μισεί) λέγοντας ότι οι πέτρες των προβοκατόρων και χαφιέδων τον δολοφόνησαν. Το φάντασμα του θεάματος του γραφειοκρατικού καπιταλισμού ξαναχτυπά μετά από δεκαετίες. Αν η -προ ημερών- αποκατάσταση του Βελουχιώτη ξένισε σε κάποιους, ήταν γιατί το ΚΚΕ ψάχνει για ήρωες, ψάχνει για Μπελογιάννιδες, ψάχνει μανιωδώς να μην περάσει αμαχητί στο χρονοντούλαπο του κοινωνικού ανταγωνισμού.

Θα έχετ’ ασφαλώς ακούσει για κείνα τα μικροσκοπικά ψαράκια στα ποτάμια της Βραζιλίας που επιτίθενται σ’ όποιον κάνει την ανοησία να μπει στο νερό, τον ξεκαθαρίζουν με γρήγορες μικρές μπουκιές, και μέσα σε λίγα λεπτά δεν έχουν αφήσει παρά τον ξεγυμνωμένο σκελετό του; Ε, λοιπόν, ιδού η “οργάνωσή” τους. Θέλετε μια άνετη ζωή; Όπως όλος ο κόσμος; Φυσικά, θα πείτε ναι. Ποιος λέει όχι; Σύμφωνοι, λοιπόν. Θα σας ξεκαθαρίσουμε. Ορίστε το επάγγελμά σας, η οικογένεια, οι οργανωμένες διακοπές. Και τα μυτερά δοντάκια χώνονται στη σάρκα μέχρι το κόκαλο. Δεν είμαι δίκαιος, όμως, όταν λέω, “οργάνωσή τους”. Δική μας είν’ η οργάνωση σε τελευταία ανάλυση: είναι το ζήτημα ποιος θα ξεκαθαρίσει τον άλλον.

La Chute

Στην πόρτα μας κι εφέτος οι πολυθρόνες απ΄αφρολέξ. Τώρα, περισσότερο από ποτέ, πρέπει να μείνουμε στ’ αυγό μας.

Y.Γ. Daiquiri Cocktail

“Την ηλιθιότητα που αποτελεί παντού αντικείμενο σεβασμού, δεν επιτρέπεται πια να την κοροϊδεύει κανείς ή τουλάχιστον είναι αδύνατο να γνωστοποιήσει ότι την κοροϊδεύει.”

“Το θέαμα είναι ο μη-διακοπτόμενος λόγος, που η παρούσα τάξη πραγμάτων επιφυλάσσει για τον εαυτό της, ο εγκωμιαστικός της μονόλογος”

You'll Spend More Time With Your Boss

You'll Spend More Time With Your Boss

“Η υπέρτατη φιλοδοξία του ενσωματωμένου θεαματικού είναι επιπλέον να γίνουν οι μυστικοί πράκτορες επαναστάτες κι οι επαναστάτες μυστικοί πράκτορες.”

Governments Will Hate You

Stupid Is In The Spotlight

ΥΓ. Havana Cocktail