Η δίκοπη ζωή

Νέο από indymedia. Σύμφωνα με την ενημέρωση, αναγνωρίστηκαν τρεις λιμενικοί. Παραδειγματικό το θάρρος των μεταναστών να αναγνωρίσουν τους βασανιστές τους. 20 μέρες μετά κανένας εισαγγελέας δεν κινήθηκε αυτεπάγγελτα ενάντια στους λιμενικούς (έτσι, για όποιον έχει την παραμικρή αμφιβολία για το πόσο πιστοί υπάλληλοι είναι).

Τα ίχνη των ρατσιστικών εγκλημάτων
δεν εξαλείφονται, ούτε παραγράφονται

Την 3-4-2009 στην Ηγουμενίτσα, άνδρες του Λιμενικού Σώματος –κατά πάσα πιθανότητα- τραυμάτισαν θανάσιμα έναν Κούρδο από το Ιράκ. Οι αυτόπτες μάρτυρες, που είναι αλλοδαποί χωρίς χαρτιά, περιγράφουν «κομάντος» με στολές μπλε και παραλλαγής, οι οποίοι αφού συνέλαβαν τον Αριβάν Οσμάν Αμπντουλάχ, 29 ετών Κούρδο του Ιράκ του χτυπούσαν το κεφάλι στο τσιμέντο του λιμανιού μέχρι που αυτός έπαθε εσωτερική αιμορραγία. Μεταφέρθηκε στο ιατρικό κέντρο Φιλιατών και από εκεί στο Νοσοκομείο Ιωαννίνων Χατζηκώστα, και από εκεί στο Νοσοκομείο Παπανικολάου Θεσσαλονίκης, όπου υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στο κεφάλι, παραμένοντας μέχρι σήμερα σε κρίσιμη κατάσταση στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Σύμφωνα με τους Κούρδους που κατήγγειλαν το περιστατικό, αλλά και από προηγούμενες καταγγελίες ΜΚΟ (Διεθνής Αμνηστία, ProAsyl)αυτό δεν αποτελεί «μεμονωμένο περιστατικό» στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας, αλλά δεν γίνονται καταγγελίες καθώς οι μετανάστες συνήθως δεν έχουν χαρτιά και φοβούνται. Για το περιστατικό ενημερώθηκε η Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία δύο εβδομάδες αργότερα και αμέσως σε συνεργασία με την Ομάδα Νομικής Υποστήριξης προσφύγων και μεταναστών κατέθεσε μηνυτήρια αναφορά και προσπάθησε να έρθει σε επαφή με αυτόπτες μάρτυρες και συγγενείς του τραυματία, με άμεσο στόχο να μη κουκουλωθεί το θέμα και μία ακόμα δολοφονική ενέργεια σε βάρος πρόσφυγα περάσει στα αζήτητα της ειδησεογραφίας. Χρειάστηκε να περάσουν είκοσι σχεδόν μέρες για να διαταχθεί η «συνήθης ΕΔΕ» από τον αρχηγό του Λιμενικού και να διαταχθεί ιατροδικαστική εξέταση του τραυματία πρόσφυγα, με αποτέλεσμα , φυσικά, τα τυχόν σημάδια κακοποίησης του να έχουν πιθανό επουλωθεί ήδη. Δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη σε καμία ΕΔΕ ή όποια άλλη διοικητική «φιοριτούρα» των κρατικών μηχανισμών. Το μαρτυρά η καθυστέρηση με την οποία διατάχθηκε, το μαρτυρούν προηγούμενες, που χρησιμοποιήθηκαν απλώς για να συγκαλύψουν τις ευθύνες των μηχανισμών καταστολής, το μαρτυρά η υπόθεση της άλλης μετανάστριας- της Κ. Κούνεβα- που πέντε μήνες μετά τη δολοφονική απόπειρα εναντίον της οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί παραμένουν «άγνωστοι» και φυσικά ασύλληπτοι. Απευθυνόμαστε στην κοινωνία και στις αντιστάσεις της γιατί είναι σαφές ότι ο τραυματισμός του Κούρδου πρόσφυγα, το βιτριόλι στο πρόσωπο της Βουλγάρας μετανάστριας/συνδικαλίστριας και η σφαίρα στο κορμί του Έλληνα μαθητή δεν είναι ασύνδετα περιστατικά. Συνδέονται με το αιματοβαμμένο ίχνος του ρατσισμού, της εκμετάλλευσης και της καταστολής, που σε περίοδο γενικευμένης κρίσης του συστήματος εμφανίζονται ως τα μοναδικά εργαλεία επιβολής των κυρίαρχων σε βάρος όλων των πληβειακών στρωμάτων της κοινωνίας. Προς τους κρατικούς μηχανισμούς απευθύνουμε μόνο μία προειδοποίηση: Να μη τολμήσουν να «ενοχλήσουν» με οποιοδήποτε τρόπο τους πρόσφυγες που ήρθαν να συμπαρασταθούν στο φίλο τους και να καταθέσουν ως αυτόπτες- αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι υπάρχουν άνθρωποι, που ακόμα και στην κατάσταση του εξαθλιωμένου πρόσφυγα, μπορούν να ατενίζουν το αβέβαιο μέλλον τους όρθιοι.

Θεσσαλονίκη 22 Απρίλη 2009
ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ

Αριβάν αγωνίζεσαι για τη ζωή σου. Μπορεί να ήταν δίκοπη, μπορεί και όχι. Τώρα, όμως, βρίσκεσαι στο ενδιάμεσο: o κάτω κόσμος σ’ έχει αγκαλιάσει και ο πάνω κόσμος δε θα σε μάθει ποτέ. Σκέφτομαι εσένα, τους φίλους σου, εμένα, τη σχέση μας κι Αυτούς. Us and Them που λέμε.

Απ’ το κακό και τ’ άδικο διωγμένο
κι όπως ενήστευες τη δίκοπη ζωή,
σε βρήκα ξαφνικά σημαδεμένο
να σ’ έχει ο κάτω κόσμος ξεγραμμένο
κι ο πάνω κόσμος να ‘ναι οι τροχοί
που σ’ έχουν στα στενά κυνηγημένο…

Και πήρες του καιρού τ’ αλφαβητάρι
και της αγάπης λόγια φυλαχτό,
για να βρει πάλι ρίζα το χορτάρι
και πήρες την ελπίδα και τη χάρη,
ψηλά να πας να χτίσεις κιβωτό
με την ελπίδα μόνο και τη χάρη…

Μα πως να μην ξεχάσεις την αυλή σου
και την παλιά τη γνώμη καθενός,
όσους κρυφά περπάτησαν μαζί σου
να σημαδεύουν πάλι τη ζωή σου
και να σαι το πουλί κι ο κυνηγός
στις μαύρες λαγκαδιές του παραδείσου…

Κρυφά και φανερά σ’ ακολουθούνε
οι συμμορίες κι οι βασανιστές
και ψάχνουν μέρα – νύχτα να σε βρούνε,
μα δεν υπάρχει δρόμος να διαβούνε
γιατί ποτέ δεν ήταν ποιητές,
το χώμα που πατούν να προσκυνούνε..

Advertisements

~ από root στο 24 Απρίλιος, 2009.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: