Au Revoir

Update (17/10/10) : το Au Revoir είναι ξανά ανοικτό 🙂

Γνώρισα το au revoir πριν κανά δυό χρόνια, μιας και είμαι κάτοικος της περιοχής. Τα «ζεστά ποτά» του bar με ταξίδεψαν στις μνήμες που κουβαλά το καλλίτεχνο μέρος και με ενθουσιάσε η ποικιλία και η γεύση τους. Σχεδιάσμένο από τον Αριστομένη Προβελέγγιο (συνεργάτη του Le Corbusier) και γεννημένο στην Πατησίων του ’58 δε θα μπορούσε να γίνει αλλιώς.

Είμαι για γέλια, αλλά πίνοντας εκεί μέσα, μου ‘ρθε κάποτε έντονη η αίσθηση πως ήμουν μπροστά στη συγγραφή του Μαραμπού του Καββαδία. Μου άρεσε να το επισκέπτομαι μετά από μια ώραια ταινία στον παλιό κινηματογράφο της περιοχής, το Αελλώ, και να απολαμβάνω το whiskey sour. Καλοπέραση, τέλος -πίσω ξανά στα clubs της φοιτητικής «ζωής»…

«You know, it is life that is right and the architect who is wrong»Le Corbusier

 

Marabu ή Leptoptilos crumeniferus

Marabu (ή Leptoptilos crumeniferus :P)

Λένε για μένα οι ναυτικοί που εζήσαμε μαζί
πως είμαι κακοτράχαλο τομάρι διεστραμμένο,
πως τις γυναίκες μ’ ένα τρόπον ύπουλο μισώ
κι ότι μ’ αυτές να κοιμηθώ ποτέ μου δεν πηγαίνω.

Ακόμα, λένε πως τραβώ χασίσι και κοκό,
πως κάποιο πάθος με κρατεί φριχτό και σιχαμένο,
κι ολόκληρο έχω το κορμί με ζωγραφιές αισχρές,
σιχαμερά παράξενες, βαθιά στιγματισμένο.

Ακόμα, λένε πράματα φριχτά πάρα πολύ,
που είν’ όμως ψέματα χοντρά και κατασκευασμένα,
κι αυτό που εστοίχισε σε με πληγές θανατερές
κανείς δεν το ‘μαθε, γιατί δεν το ‘πα σε κανένα.

Μ’ απόψε, τώρα που έπεσεν η τροπική βραδιά,
και φεύγουν προς τα δυτικά των Μαραμπού τα σμήνη,
κάτι με σπρώχνει επίμονα να γράψω στο χαρτί,
εκείνο, που παντοτινή κρυφή πληγή μου εγίνη.

Ήμουνα τότε δόκιμος σ’ ένα λαμπρό ποστάλ
και ταξιδεύαμε Αίγυπτο γραμμή Νότιο Γαλλία.
Τότε τη γνώρισα – σαν άνθος έμοιαζε αλπικό –
και μια στενή μας έδεσεν αδελφική φιλία.

Αριστοκρατική, λεπτή και μελαγχολική,
κόρη ενός πλούσιου Αιγύπτιου όπου ‘χε αυτοκτονήσει,
ταξίδευε τη λύπη της σε χώρες μακρινές,
μήπως εκεί γινότανε να τηνε λησμονήσει.

Πάντα σχεδόν της Μπασκιρτσέφ κρατούσε το Ζουρνάλ,
και την Αγία της Άβιλας παράφορα αγαπούσε,
συχνά στίχους απάγγελνε θλιμμένους γαλλικούς,
κι ώρες πολλές προς τη γαλάζιαν έκταση εκοιτούσε.

Κι εγώ, που μόνον εταιρών εγνώριζα κορμιά,
κι είχα μιαν άβουλη ψυχή δαρμένη απ’ τα πελάη,
μπροστά της εξανάβρισκα την παιδική χαρά
και, σαν προφήτη, εκστατικός την άκουα να μιλάει.

Ένα μικρό της πέρασα σταυρό απ’ το λαιμό
κι εκείνη ένα μου χάρισε μεγάλο πορτοφόλι
κι ήμουν ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος της γης,
όταν εφθάσαμε σ’ αυτήν που θα ‘φευγε, την πόλη.

Την εσκεφτόμουνα πολλές φορές στα φορτηγά,
ως ένα παραστάτη μου κι άγγελο φύλακά μου,
και μια φωτογραφία της στην πλώρη ήταν για με
όαση, που ένας συναντά μες στην καρδιά της Άμμου.

Νομίζω πως θε να ‘πρεπε να σταματήσω εδώ.
Τρέμει το χέρι μου, ο θερμός αέρας με φλογίζει.
Κάτι άνθη εξαίσια του ποταμού βρωμούν,
κι ένα βλακώδες Μαραμπού παράμερα γρυλίζει.

Θα προχωρήσω!…Μια βραδιά σε πόρτο ξενικό
είχα μεθύσει τρομερά με ουίσκυ, τζιν και μπύρα,
και κατά τα μεσάνυχτα, τρικλίζοντας βαριά,
το δρόμο προς τα βρωμερά, χαμένα σπίτια επήρα.

Αισχρές γυναίκες τράβαγαν εκεί τους ναυτικούς,
κάποια μ’ άρπαξ’ απότομα, γελώντας, το καπέλο
(παλιά συνήθεια γαλλική του δρόμου των πορνών)
κι εγώ την ακολούθησα σχεδόν χωρίς να θέλω.

Μια κάμαρα στενή, μικρή, σαν όλες βρωμερή,
οι ασβέστες απ’ τους τοίχους της επέφτανε κομμάτια,
κι αυτή ράκος ανθρώπινο που εμίλαγε βραχνά,
με σκοτεινά, παράξενα, δαιμονισμένα μάτια.

Της είπα κι έσβησε το φως. Επέσαμε μαζί.
Τα δάχτυλά μου καθρά μέτρααν τα κόκαλά της.
Βρωμούσε αψέντι. Εξύπνησα, ως λένε οι ποιητές,
«μόλις εσκόρπιζεν η αυγή τα ροδοπέταλά της».

Όταν την είδα και στο φως τ’ αχνό το πρωινό,
μου φάνηκε λυπητερή, μα κολασμένη τόσο,
που μ’ ένα δέος αλλόκοτο, σα να ‘χα φοβηθεί,
το πορτοφόλι μου έβγαλα γοργά να την πληρώσω.

Δώδεκα φράγκα γαλλικά…Μα έβγαλε μια φωνή,
κι είδα μια εμένα να κοιτά με μάτι αγριεμένο,
και μια το πορτοφόλι μου…Μ’ απόμεινα κι εγώ
ένα σταυρόν απάνω της σαν είδα κρεμασμένο.

Ξεχνώντας το καπέλο μου βγήκα σαν τον τρελό,
σαν τον τρελό που αδιάκοπα τρικλίζει και χαζεύει,
φέρνοντας μέσα στο αίμα μου μια αρρώστια τρομερή,
που ακόμα βασανιστικά το σώμα μου παιδεύει.

Λένε για μένα οι ναυτικοί που εκάμαμε μαζί
πως χρόνια τώρα με γυναίκα εγώ δεν έχω πέσει,
πως είμαι παλιοτόμαρο και πως τραβάω κοκό.
Μ’ αν ήξεραν οι δύστυχοι, θα μ’ είχαν συγχωρέσει…

Το χέρι τρέμει…Ο πυρετός…Ξεχάστηκα πολύ,
ασάλευτο ένα Μαραμπού στην όχθη να κοιτάζω.
Κι έτσι καθώς επίμονα κι εκείνο με κοιτά,
νομίζω πως στη μοναξιά και στη βλακεία του μοιάζω…

Advertisements

~ από root στο 26 Αύγουστος, 2009.

8 Σχόλια to “Au Revoir”

  1. Θα ακουστεί τρελό ίσως αλλά την στιγμή που το διάβαζα άκουγα αυτό εδώ

    το οποίο πιστεύω ότι έχει μελωδοποιηθεί πάραπολυ καλά και κρίμα που δεν έχουμε και μία ερμηνεία από τον Μικρούτσικο…Τώρα το συγκεκριμένο bar δεν το ξέρω γιατί δεν πολυκυκλοφορούσα Κέντρο,λόγω της ηλικίας μου,αλλά παρόλο αυτά με βλέπω και μένα για οπαδό του whiskey ..!

  2. Οι δουλείες του Μικρούτσικου τόσο στο «Σταυρό του Νότου» όσο και στις «Γραμμές των Οριζόντων», είναι από τις αγαπημένες μου. Θα σου πρότεινα να δεις και την τηλεταινία «Χριστούγεννα των Οριζόντων«, την οποία μπορείς να κατεβάσεις από το gamato.info

    Ωραία η μελοποίηση του «Πούσι» και φαίνεται ότι ο Καββαδίας συνεχίζει να αγγίζει κόσμο. Από τους πρώτους που ξεκίνησαν να τραγουδήσουν Καββαδία ήταν το συγκρότημα «οι Ξέμπαρκοι». Σίγουρα όμως η πρώτη σύλληψη είναι του Πάνου Σαββόπουλου, όταν μελοποίησε το ποίημα «Αρμίδα», ενώ ο ποιητής ήταν ακόμη στη ζωή (βέβαια, δε γνωρίζει κανείς αν ο ποιητής το άκουσε).

  3. sour whiskey?

    dude i ain’t putting no fuckin cherries in my kentucky straight burbon..
    =)

  4. cherry cherry lady epoxes =)

  5. Εχει πλακα, αλλα και σε εμενα ερχονταν σκηνες απο τα ποιηματα του Καββαδια, οταν καθομουν εκει.
    Οσο για τον Le Corbusier εισαι φαουλ. Το σχεδιασε ο Προβελεγκιος

  6. «διά χειρός Aριστομένη Προβελέγγιου Tο Au revoir πίσω από τα κουρτινάκια της λεωφόρου Πατησίων με πολλή δεκαετία του ’50, διά χειρός του Έλληνα συνεργάτη του Le Corbusier»

    😦 Μπερδεύτηκα! Έχετε δίκιο!

  7. Το Au Revoir δεν εχει κλεισει ημουν εκει την προηγουμενη εβδομαδα.. παρακαλω διορθωστε τον τιτλο

  8. Είχα κάνει update πάνω πάνω, απλά διορθώνω τον τίτλο για να μη φαίνεται στις μηχανές αναζήτησης…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: