What are we living for?

Who am I? Where do I come from? I am Antonin Artaud and I say this as I know how to say this immediately you will see my present body burst into fragments and remake itself under ten thousand notorious aspects a new body where you will never forget me

Antonin Artaud, Pour en finir avec le jugement de Dieu

Είχα σκοπό να κάνω κάποιες μικρές δημοσιεύσεις, που θα αναφέρονταν σε προσωπικότητες -γνωστές ή μη- των οποίων η ζωή ή/και το έργο τους ήταν ξεχωριστό. Δυστυχώς όμως ο χρόνος μου -guess what- είναι περιορισμένος και γι’ αυτό το εξάμηνο. Έτσι το «concept» αυτό μοιάζει πολυτέλεια, ειδικά τη στιγμή που δεν προλαβαίνω να μιλήσω για τα γεγονότα των ημερών. Τα παρακάτω λόγια που έχω επισημάνει εκφράζουν την αλληλεγγύη μου στα παιδιά που τραβιούνται με κουκουλονόμους και τρομονόμους, τους μετανάστες που μισάνθρωποι σαπίζουν μέχρι θανάτου στο ξύλο και σ’ όσους στα «γεράματα» ξαναζούν μνήμες της δικτατορίας του προφανούς.

Three passions, simple but overwhelmingly strong, have governed my life: the longing for love, the search for knowledge, and unbearable pity for the suffering of mankind. These passions, like great winds, have blown me hither and thither, in a wayward course, over a deep ocean of anguish, reaching to the very verge of despair.
I have sought love, first, because it brings ecstasy — ecstasy so great that I would often have sacrificed all the rest of life for a few hours of this joy. I have sought it, next, because it relieves loneliness — that terrible loneliness in which one shivering consciousness looks over the rim of the world into the cold unfathomable lifeless abyss. I have sought it, finally, because in the union of love I have seen, in a mystic miniature, the prefiguring vision of the heaven that saints and poets have imagined. This is what I sought, and though it might seem too good for human life, this is what — at last — I have found.
With equal passion I have sought knowledge. I have wished to understand the hearts of men. I have wished to know why the stars shine. And I have tried to apprehend the Pythagorean power by which number holds sway above the flux. A little of this, but not much, I have achieved.
Love and knowledge, so far as they were possible, led upward toward the heavens. But always pity brought me back to earth. Echoes of cries of pain reverberate in my heart. Children in famine, victims tortured by oppressors, helpless old people a hated burden to their sons, and the whole world of loneliness, poverty, and pain make a mockery of what human life should be. I long to alleviate the evil, but I cannot, and I too suffer.
This has been my life. I have found it worth living, and would gladly live it again if the chance were offered me.

Bertrand Russell, prologue of autobiography 25.7.1956

Advertisements

~ από root στο 23 Οκτώβριος, 2009.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: