Χιονίζει μές στη Nύχτα – Ναζίμ Χικμέτ

Ν’ ακουρμαστώ δε θέλω απόψε μακρινές φωνές του υπερούσιου
Ούτε μές στις γραμμές, των λόγων να υφάνω ανέκφραστες αλήθειες κι’ ούτε σα χρυσίκος τις ρίμες να ταιριάξω μ’ όμορφες λέξεις μαγικές.

Απόψε, ο θεός ας είναι δοξασμένος, απόψε είμαι ψηλότερα απ’ όλα τούτα γύρω. Απόψε το τραγούδι μου θα πώ μέσα στους δρόμους και θάν’ γυμνή η φωνή μου θάν’ ο σκοπός απέριττος σα μια φωνή που ψάλλει για σένα που μονάχα δεν πρόκειται να μ’ ακούσεις.

Χιονίζει μές στη νύχτα κι’ εσύ που φυλάς στις πύλες στης Μαδρίτης. Μια στρατιά ολάκερη μπροστά του οι πολιτείες μια στρατιά που θέλει να τσακίσει την ομορφιά, τη νοσταλγία και τα παιδιά.

Χιονίζει μές στη νύχτα μπορεί και να κρυώνουν τα πόδια σου, βρεμένα
χιονίζει κι ως σε σκέφτομαι μπορεί σε μια στιγμή μολύβι να σε βρει να σε σκοτώσει και τότε πια δε θάναι ούτε χιόνι δε θάναι ούτε ανέμοι

Χιονίζει αυτού κι’ εσύ που λές: «No passaran» στις πύλες της Μαδρίτης ζούσες και χτές.
Ποιός ήσουν, πούθ’ ήρθες τί έκανες ως τώρα;
Ίσως να ήρθες από τις μίνες της Αστουρίας

κι’ ίσως μιας γάζα, μια γάζα ματωμένη να περιδένει το μέτωπό σου. Θάν’ από μια λαβωματιά που άρπαξες στο Νότο κι ίσως απ’ το ντουφέκι σου νάναι η σφαίρα, η σφαίρα η στερνή που χτύπησε τα Γιούγκερς ως καίγαν το Μπιλμπάο. Ίσως και νάσουν σέμπρος του κόντε του Φερνάντο Βαλεσπέρο ντέ Κορτομπάν νάσουν μπορεί και πουλητής να πούλαγες οπώρες με χρώματα σπανιόλικα λιγουρευτά στο μέρος που το λένε Puerta del Sol
Μπορεί και να μην είχες επάγγελμα κανένα και μόνο να τραγούδαγες στην πόλη στις πλατείες κι’ ακόμη νάσουν σπουδαστής Φιλοσοφίας, να πήγαινες στα νομικά και τώρα απ’ τα βιβλία σου

απάνω να περάσαν τα τάνκς τα ιταλικά. Μπορεί να μήν πιστεύεις σε θεούς και παναγίες, μπορεί μ’ ένα κορδόνι να έχεις στο λαιμό σου ένα μικρό σταυρό μ’ απάνω το Χριστό.

Ποιός είσαι; Πώς σε λένε; Πόσο χρονών να είσαι; Ποτέ μου δεν το είδα και ίσως δε θα δώ ποτέ το πρόσωπό σου, που λέω να θυμίζει αυτούς που τον Κολτσάκ στη Σιβηρία νίκησαν ή ίσως και να μοιάζει εκείνους τους δικούς μας που κείτοντ’ εκεί κάτου Ντουμλού Μπουνάρ το μέρος, μπορεί ακόμη νάσαι ίδιος ο Ροβεσπιέρος…

Δεν ξέρεις πως με λένε κι’ ίσως μπορεί ακόμη ποτέ να μήν το μάθεις
Ανάμεσά μας είναι πελάγη και βουνά κι’ αυτή η αδυναμία που τρώει τα σωθικά μου.

Ανάμεσά μας είναι αυτή η επιτροπή που δεν αφήνει, λέει, τις επεμβάσεις κι ούτε μπορώ κοντά σου να βρεθώ ή να σου στείλω μια κάσα με φυσίγγια αυγά ή και ακόμη ένα ζευγάρι κάλτσες.

Κι’ όμως καλέ μου ξέρω τα πόδια σου παγώσαν εκεί ως ριζώθηκαν στις πύλες τις Μαδρίτης. Επάγωσαν και τρέμουν σαν τα μωρά παιδάκια κι’ ακόμα ξέρω ότι οι ομορφιές που έχει βαθιά μές στην ψυχή της ολάκερη η ανθρωπότη
οι ομορφιές που είναι ωσάν τη νοσταλγία που τώρα δα με πνίγει
οι ομορφιές ετούτες που χαρωπά γελάνε, γελάν μες στη ματιά σου σκοπέ μου της Μαδρίτης κι απόψε, κι’ αύριο. πάντα άλλο δεν είν’ να κάνω παρά να σ’ αγαπώ.

1937

Advertisements

~ από root στο 6 Φεβρουαρίου, 2010.

2 Σχόλια to “Χιονίζει μές στη Nύχτα – Ναζίμ Χικμέτ”

  1. η μεταφραση ποιανού είναι??

  2. Είμαι μερικά χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την βιβλιοθήκη μου, οπότε δε μπορώ να απαντήσω. Μάλλον πρέπει να ‘ναι του Ρίτσου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: