Το παράθυρο

Καμμιά ταπείνωση λοιπόν δεν είναι εκεί που η ζωή ζητάει να ζήσει,
εκεί που τα σκυλιά ψάχνουν μ’ ευγενικές κινήσεις το σωρό των σκουπιδιών
και τα κορίτσια κρατούν όρθιο το λείο μέτωπό τους φορτωμένο με τα εύρωστα μαλλιά τους
σα να κρατούν μια μαύρη στάμνα με το αμίλητο νερό
και να φοβούνται μην τους πέσει. Έχω δει πολλά κορίτσια
σ’ αυτή τη στάση, ναι, σε κείνο εκεί το δρόμο
και νέους μελαχροινούς, δασύτριχους με στόματα σαρκώδη,
πάντα οργισμένους (όπως είναι οι πολύ λυπημένοι)
που δεν κατάφεραν να γίνουν όσο θάθελαν χυδαίοι
γι’ αυτό και βλαστημούν όλο και πιο πολύ, με μια φωνή όλο πιο βαρειά·
Άν προσέξεις
θα καταλάβεις. Η φωνή τους είναι
μια παλάμη φαρδειά που χαϊδεύει τη μαύρη γάτα του πλοίου
καθισμένη συνετά στα γόνατά τους -όταν είναι νύχτα, βέβαια,
κι ούτε το χέρι τους ούτε κ’ η γάτα φαίνεται. Μόνο τα μάτια της γάτας
φωσφορίζουν
σα δυο πλευρικά φώτα σ’ ένα μικρό καράβι που περιπλέει ένα νησί ανθισμένο.

18 μήνες μετά, τα αφεντικά τα θέλουν όλα και τα θέλουν τώρα

18 μήνες μετά, τα αφεντικά τα θέλουν όλα και τα θέλουν τώρα

Advertisements

~ από root στο 5 Ιουλίου, 2010.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: