Το τελευταίο δροσερό καλοκαίρι;

Ιουνιανά.

Η ζωή κάποιων είναι εντελώς διαφορετική πριν και μετά. […] Το αναδυόμενο παράδειγμα ανταγωνισμού μορφώνει ένα υποκείμενο με μια δυναμική που θα σαρώσει κάστρα (αρχίζοντας από αυτά των επαγγελματιών πολιτικών και επαναστατών). Το υποκείμενο αυτό είτε είχε προηγούμενη επαφή με αγώνες την τελευταία πενταετία, είτε επέλεξε την αυτο-σωτηρία του διεκδικώντας αυτο-νομία: μπουσουλώντας, άφησε το δίπτυχο καναπέ-tv ή την καρέκλα της καφετέριας, όρθωσε ανάστημα και άρχισε να τρέχει στις πλατείες και τις λαϊκές συνελεύσεις γειτονιάς, σε διάστημα μόλις μερικών ημερών.

Για τις πρώτες έχουν ειπωθεί πολλά και θα μας κρατούν «ενήμερους» τα ΜΜΕ το καλοκαίρι, όσο η κυρίαρχη αισθητική -αυτή του πλήρως ανεστραμμένου κόσμου- προσπαθεί να απομακρύνει ό,τι θυμίζει «Ιουνιανά»: όταν η χώρα έχει χρεοκοπήσει, η πλατεία συντάγματος πρέπει να φαίνεται όσο πιο αστραφτερή γίνεται!

Ωστόσο, το κομμάτι στο οποίο θα ήθελα να σταθώ (και για το οποίο γίνεται αυτή η ανάρτηση) αφορά τις λαϊκές συνελεύσεις γειτονιάς. Προσωπική εκτίμηση είναι ότι το υποκείμενο αυτών των συνελεύσεων κρύβει τη μεγαλύτερη δυναμική. Πιστεύω, ότι το κίνημα αργά ή γρήγορα θα αξιολογήσει τη στρατηγική του προς αυτές και θα τις στηρίξει ένθερμα. Πιο συγκεκριμένα, όταν τα -πρακτικά και θεωρητικά- προβλήματα (της ανάθεσης-διαμεσολάβησης, της κεντρικότητας-περιφερειακότητας μεταξύ συντάγματος και γειτονιών, της υλοποίησης των αποφάσεων κ.ο.κ) οδεύσουν προς επίλυση δε βρίσκω γιατί οι συνελεύσεις γειτονιάς δε θα μπορέσουν να συγκροτηθούν ως επαναστατικό υποκείμενο. Εξηγούμαι, παραπέμποντας στο λόγο και τα έργα των αγωνιζόμενων υποκειμένων στην Αργεντινή.

Τα παρακάτω κομμάτια είναι από το βιβλίο Οριζοντιότητα που συνεκδόθηκε από τη ΣΚΥΑ και τις συνελεύσεις γειτονιάς: πρωτοβουλία κατοίκων Καισαριανήςαυτόνομη συνέλευση Ζωγράφουανοιχτή συνέλευση κατοίκων Αγ. Παρασκευής, ανοιχτή λαϊκή συνέλευση Αγ. Δημητρίου και συνέλευση κατοίκων Βύρωνα-Παγκρατίου-Καισαριανής

Κεφάλαιο: «Παλαιό και Ρήξη»

Alberto, Κλινική Medrano (κατειλημμένη κλινική)

Η 19η και 20η Δεκεμβρίου [2001] σηματοδοτούσε μια αλλαγή στη χώρα. […] Ήταν μια επανάσταση με κάθε έννοια της λέξης. Ήταν μια επανάσταση από την άποψη του “δεν αντέχω άλλο”. Χωρίς ιδιαίτερη σκέψη, οι εργαζόμενοι, και εμάς συμπεριλαμβανομένων, αρχίσαμε να ψάχνουμε μαζί για μια λύση. Τόσο δημόσιοι όσο και ιδιωτικοί υπάλληλοι αρχίσανε να μαθαίνουν πώς να λύσουνε το πρόβλημα τους. Και ποιο ήταν το πρόβλημά τους; Το πρόβλημά τους ήταν οι διεφθαρμένοι ηγέτες, που δεν αγωνίζονταν για αυτούς, που δε δούλευαν για να βελτιώσουν τα πράγματα. Οι εργάτες άρχισαν να ξεφορτώνονται αυτούς τους ηγέτες που δεν επέτρεπαν την πάλη […]

Pablo, Asamblea Colegiales (Συνέλευση γειτονιάς)

[…] Μέσα σε ένα μήνα, στην πόλη του Buenos Aires υπήρχαν περίπου 200 συνελεύσεις που διεξάγονταν εβδομαδιαία με 200 ή 300 κατοίκους σε κάθε συνέλευση.

Κεφάλαιο: «Πρωταγωνιστικότητα»

Carina, Αργεντίνικη οργανωτική επιτροπή του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ

[…] Όσον αφορά τη διαδικασία μετασχηματισμού των υποκειμενικοτήτων, το ενδιαφέρον είναι ότι πρόκειται για ένα είδος κοινωνικής εκπαίδευσης. Φαντάσου να εξαφανίζονταν οι συνελεύσεις. Θα συνεχίζαμε να έχουμε την κοινωνική εμπειρία των συνελεύσεων, το “μάθημα” των συνελεύσεων. Η αντιεραρχική δομή και η αυτοοργάνωση είναι πράγματα που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε στο μέλλον και σε άλλες πολιτικές εμπειρίες. Με αυτή την έννοια, δεν είμαι απαισιόδοξη. Είμαι κάπως πιο απαισιόδοξη όσον αφορά το άμεσο μέλλον, με την έννοια ότι οι συνελεύσεις θα ‘πρεπε να ‘ναι ισχυρότερες. Μακροπρόθεσμα όμως, αυτό που ξέρω είναι ότι η κρίση της δεκαετίας του ‘90 μας πλούτισε με αρκετή κοινωνική εμπειρία. Με τον καιρό θα διδαχτούμε από όλες αυτές τις εμπειρίες της αυτοοργάνωσης, και την επόμενη φορά που χρειαζόμαστε μια συνέλευση, θα έχουμε όλη την απαραίτητη εμπειρία από τις συνελεύσεις της εξέγερσης.

Ιουλιανά;

Τώρα, βέβαια, το υποκείμενο για το οποίο γίνεται λόγος μπορεί να τρεκλίζει στις παραλίες με το κεφάλι μπαταρισμένο [βρισκόμαστε στο «μετά»]. Γνωρίζουμε, όμως, ότι η γραμμικότητα κάθε κοινωνικού ή ανθρωπολογικού φαινομένου είναι -απλά- ένα υπέροχο μοντέλο. Έτσι, μπορούμε να πούμε ότι τα ιουλιανά δεν υπάρχουν γιατί οι διακοπές είναι ένα προγραμματισμένο spawned process: γεννιούνται για την απαραίτητη ανθρωπολογική αναρρύθμιση από την καθημερινή σκλαβιά. Απ’ την άλλη κάποιος θα ‘λεγε ότι η σκλαβιά κι οι διακοπές είναι διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος ή ότι είναι διαδοχικοί επαναλαμβανόμενοι κύκλοι στην κόλαση του (μη) ανταγωνισμού. Όπως κι αν έχει, κάτι μ’ απασχολεί: για ποιους και ποιες είναι το καλοκαίρι αυτό το τελευταίο στον αστερισμό «νησάκι»-«μπανάκι»-«γκομενάκι»;

Advertisements

~ από root στο 19 Ιουλίου, 2011.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: