Το διάσημο σημείο της μη επιστροφής

Κυριακή 12/2. 16:34. Ανηφορίζοντας την Ερμού, με πλήθος κόσμου. Υπάρχουν αρκετοί ψίθυροι για ποσοστά με αρνητικά πρόσημα, αλλά επικρατεί, εν γένει, ησυχία. «Σαν τις τελευταίες σκηνές στο V», ακούγεται από δίπλα. Φτάνοντας στην πλατεία ξεδιπλώνεται η Θεοδωρακειάδα απ’ τα μεγάφωνα. Κάπου εκεί, τα πρώτα δακρυγόνα είναι υπεύθυνα για την επιστροφή στο παρόν και στο α’ ενικό, δίνοντας μια άλλη νότα, αυτήν της επίθεσης σε κάθε στιγμιότυπο της ύπαρξής σου. Κι έτσι ξεκίνησε μια όμορφη νύχτα, το διάσημο σημείο της μη επιστροφής.

Ο χρόνος δε μετριέται πια λεπτό το λεπτό, αλλά μέτρο το μέτρο. Το πρόσωπο δεν είναι πλέον ενικό, αλλά πληθυντικό. Μέτρο το μέτρο κι ένας φευγαλέος φόβος για όλους μας. Φόβος, που διαρκεί κάποια δευτερόλεπτα, ίσως ms, και τα υψωμένα χέρια πείθουν κάθε φορά τον εαυτό τους να ηρεμήσει, να γυρίσει. Και έτσι, άξαφνα, ένα σύνθημα στα χείλη του διπλανού σου ανταποκρίνεται «στων οδών το κάλεσμα», χιλιάδες στόματα σαν ένα.

Το «ιστορικό κέντρο» δεν κατακλύζεται από τα βογκητά άγχους του παραγωγού-καταναλωτή, όπως τις ώρες του shopping και του clubbing. H οδός Ερμού στενάζει ρυθμικά: ΜΠΑΤΣΟΙ-ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ-ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ από κάθε στόμα κάθε ηλικίας. Από τον πατέρα με τις δυο ανήλικες κόρες του, από το μεσήλικο ζευγάρι που αναρωτιόνταν «πόσο μαλάκες είναι οι αριστεροί βουλευτές που κάθονται ακόμη μέσα», από τη μετανάστρια που αναζητούσε μάσκα, από αυτόν που λίγο καιρό πριν, ίσως, βογκούσε σε κάποιο bitrate… Τώρα, ένα σύνθημα από την Αμαλίας, κατηφορίζει την Ερμού και τη Μητροπόλεως για να ακουστεί υπό τον χτύπο της καμπάνας στην Καπνικαρέας.

Κι οι σύντροφοι; Η κοινωνία ξεπερνά τα κινηματικά ρολόγια. Εδώ κι εκεί κι αλλού, διάσπαρτοι ανάμεσα σε άλλους εκμεταλλευόμενους.

Η νύχτα έπεσε, ένα σύννεφο χημικών αιωρείται πάνω από τη φλεγόμενη πόλη κι έτσι το «ιστορικό κέντρο», ξαναγίνεται ιστορικό.

Δευτέρα 13/2. 17:14. Ολοκληρώνεται σύσκεψη σε εταιρεία που δουλεύω ως εξωτερικός. Κάνω ένα βήμα για να πάρω το μπουφάν μου από το ατελιέ, όπου νέοι και νέες εργάζονται πίσω από μεγάλες οθόνες. Στον καλόγερο το διπλανό μπουφάν έχει σταγονίδια από μαλόξ. «-Ποιος από σας κατέβηκε χθες; –Όλοι μας

Μια τάξη προσπαθεί να ψιθυρίσει το όνομά της. Ίσως ακόμη δεν το λέει ξεκάθαρα, ίσως εγκλωβίζεται πίσω από φαντάσματα του παρελθόντος, αλλά όπως και να ‘χει, βρίσκεται στη διαδικασία συγκρότησής της. Το ερώτημα είναι τι κάναμε εμείς στραβά τόσο καιρό και τί κάνουμε τώρα. Αλλά ας μείνουμε στο παρόν, βάζοντας κάποιες προτεραιότητες:

Αλληλεγγύη για τους συλληφθέντες της 12/2. Η προφυλάκισή τους και η απίστευτη διαπόμπευσή τους θα απαντηθεί. An injury to one is an injury to all.

Advertisements

~ από root στο 19 Φεβρουαρίου, 2012.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: