Διακοπές στο χακί: το πρώτο όνειρο

O ύπνος μειώνει τη θητεία. «Απλή αριθμητική», σκέφτηκε. «Αν, λόγου χάρη, κοιμάμαι 8 αντί για 6 ώρες κάνω θητεία μικρότερη κατά 22.5 μέρες. Διπλασιάζω δηλαδή την άδεια απολύσεως, όχι κι άσχημα». Είχε περάσει τις πρώτες του μέρες στο στρατό και ο ύπνος ήταν συνθήκη προς κατάκτηση. Αναμενόμενο. Η διαδικασία αυστηρού αυτοελέγχου και εγκράτειας στην οποία υποβαλλόταν, ταυτόχρονα με την ανθρωπολογική αλλαγή που βίωνε (το ξύπνημα 5:45, την πρωινή και απογευματινή εκπαίδευση, την ορθοστασία, τα 5 γεύματα την ημέρα, κλπ), έκαναν τον ύπνο του ρηχό, εύθραυστο. Γενικότερα, συμβαίνει αυτό: την πρώτη εβδομάδα οι νεοσύλλεκτοι σπάνια βλέπουν όνειρα ή, έστω, δεν τα θυμούνται. Όταν, με το πέρασμα του καιρού, όλο και περισσότεροι εκπαιδεύονται στη «μεσημεριανή κατάκλιση», τότε το στράτευμα συναντά το Μορφέα σε κάθε ευκαιρία. Έτσι κι ο ήρωάς μας. Ήταν καλοκαίρι. Μεσημέρι της δεύτερης βδομάδας. Ο θάλαμος έρημος. Ζέστη και υγρασία. Πέρασε λίγη ώρα κοιτώντας το κενό. Χάζεψε ένα πορτρέτο του Ανθυπολοχαγού Ζόγρα. Ησυχία. Ύστερα, ανακάλεσε ένα σύνθημα γραμμένο σε τοίχο, «τα όνειρά μας θα πάρουν εκδίκηση» και έπειτα ένα άλλο, «μόνη μας πατρίδα τα παιδικά μας ονείρα». Αποκοιμήθηκε. Το πρώτο του όνειρο στο στρατό είχε γεύση εκδίκησης και μυρωδιά πατρίδας.

Ξημέρωνε στην επαρχιακή πόλη που μεγάλωσε. Βρισκόταν στο μοναδικό όροφο της δημόσιας βιβλιοθήκης. Οι ηλιαχτίδες τρύπαγαν τις φθαρμένες κουρτίνες πίσω απ’ τα ράφια με τα σκονισμένα βιβλία. Η ατμόσφαιρα είχε μια παιδική επιπολαιότητα: την αίσθηση διδακτισμού που εμπνέουν τέτοιοι χώροι στα παιδιά όταν, αντί της αποστροφής, τα εξστασιάζουν. Με ένα γρήγορο πέρασμα η βιβλιοθήκη του φάνηκε αδιάφορη ή, καλύτερα, ένας περίπατος στην πλατεία που διακρινόταν από το παράθυρο ήταν ελκυστικότερος. Δεν ήταν μόνος. Παρέα, από τα έγκατα του ασυνειδήτου του, είχε ανασυρθεί ένας αγαπημένος σύντροφος. Αποφάσισαν να κατέβουν. Δεν είχαν καμιά δουλειά στο κτήριο της βιβλιοθήκης. Ό,τι ήταν να ερμηνευτεί, είχε ήδη ερμηνευτεί.

Στον ημιόροφο παρατήρησαν τον κορμό μιας απολιθωμένης ελιάς, ενθύμιο σοφίας και μάρτυρας απουσίας της. Λίγο πριν τα τελευταία σκαλιά, έναντι της εισόδου, ήταν αναρτημένη η επίχρυση τιμητική στήλη με τα ονόματα των δωρητών. Στραβοκολλημένη πάνω της μια αφίσα, που έμοιαζε με viral για σκυλοτροφές, διακωμωδούσε τους συριζαίους . Η υπογραφή σημείωνε «βρωμοΣΥΡΙΖ(Α)ίοι». Τη σχολίασε χαμογελώντας και η διάθεσή του ανέβηκε. Είχε ανάγκη από χιούμορ και η ηλιόλουστη μέρα τον έβγαζε από τη μαυρίλα των τελευταίων ημερών.

Με το σύντροφό του ξεκίνησε να διασχίζει την πλατεία, όταν αυτή, σταδιακά, άρχισε να μεταμορφώνεται σαν πειραματική κατασκευή, αποκτώντας την όψη και τη αισθητική της πλατείας Συντάγματος. Στη μνήμη του ξανάπαιξαν οι έντονες στιγμές του προηγούμενου καλοκαίριου, εκείνο το θερμό καλοκαίρι των ανταγωνισμών και της κόντρας. Κοιτάχτηκαν. Ήξεραν ότι πέρασε η ίδια σκέψη από το μυαλό τους. Άλλωστε μαζί ήταν και τότε. Τώρα, ωστόσο, η πλατεία Συντάγματος είναι παραλλαγμένη, γυμνή, χωρίς δέντρα, σαν να πέρασαν γενεές 14 από πάνω της. Κάπου δηλαδή στο 2019. Μετά την 3η επιμήκυνση. Επικρατεί ησυχία και το κάτω μέρος της είναι άδειο, ούτε ψυχή. Αλλά, για μια στιγμή…

Μια ποδηλατοπορεία εμφανίζεται από το πουθενά και περνά μπροστά τους. Ογκώδης, ταχύτατη, εξαιρετικά αθόρυβη, υπό τα λάβαρα της Greenpeace. Οι ήρωές μας, αυθόρμητα, φωνάζουν κάτι για τους ταξικούς αγώνες και την ιστορία –ξέρεις τί– και οι φωνές τους είναι οι μόνες που ακούγονται. Οι υπόλοιπες muted. Μόνοι στο οδόστρωμα κοιτάζουν την ουρά της πορείας. Για πρώτη φορά ακούγεται κάτι που δεν προέρχεται απ’ τους ίδιους. Τους πλησιάζει ένα μικρό μπλοκ με παλμό και πολλή ένταση. Συντρόφισσες και σύντροφοι που γίνονται ένα μαζί τους. Πρόσωπα γνωστά κι άλλα λιγότερο. Αισθήσεις και μαρτυρίες αγώνων τους περικυκλώνουν.

Βαδίζουν περιμετρικά της πλατείας ανεβαίνουν στο πάνω μέρος της, όπου στη θέση του κοινοβουλίου υπάρχει ένας μεγάλος φούρνος. Τα πανό απ’ έξω προπαγανδίζουν συνέλευση γειτονιάς για το κλείσιμό του. Μπαίνουν μέσα και ο σύντροφος τοποθετείται άμεσα. Λέει για την ανάγκη λειτουργίας του φούρνου, για την από-τα-κάτω διαχείριση της φτώχειας μας. Τον διακόπτει όμως ένας τύπος. Όχι όποιος κι όποιος, ο ιδιοκτήτης. Υπενθυμίζει ότι έκανε το κάλεσμα για να εκθέσει τους λόγους για τους οποίους ο ίδιος, η χώρα και η επιχειρηματική πρωτοβουλία της έφτασαν στην καταστροφή. Ο ήρωάς μας αντιλαμβάνεται τη νέα κατάσταση, όταν το αφεντικό αναλύει ήδη το φαινόμενο της υποτίμησης της εργασίας και μιλά για τη μοναδικής τάξεως ευκαιρία που έχουν οι νέοι πτυχιούχοι, τα ελληνόπουλα, να φτιάξουν παραδοσιακό, ζυμωτό, ελληνικό ψωμί. Με ένα σάλτο τον γράπωνει από το λαιμό, τον σφίγγει γερά, όλο και πιο σφιχτά, όλο και πιο δυνατά, σα μέγγενη και ούρλιαζει. Ούρλιαζει κάτι σκωπτικά, ακατάληπτα, για τα χαμένα 20κάτι χρόνια της νιότης του…

Πετάχτηκε ιδρωμένος. Ένα χαμόγελο στο προσωπό του και μια υποψία θλίψης προκάλεσε ερωτηματικά στους συναδέλφους του. Αν και στο όνειρό του απειλούσε την καρωτίδα ενός αφεντικού, στην πραγματικότητα κυκλοφορεί με μια θηλιά περασμένη στο λαιμό. «Στην κρεμάλα», συλλογίζεται, «βρίσκονται ήδη όσοι κοιμούνται και ξυπνάν μακριά από αυτό που κάποτε ονόμασαν πατρίδα». Σηκώθηκε, ντύθηκε, φόρεσε το τζόκευ με το εθνόσημο. Προβλεπόμενος. Είχε αναφορά και ήταν ήδη αηδιάσμένος.

Η θητεία προχωρά, η ψυχολογία του ανεβοκατεβαίνει, τα όνειρα πάνε κι έρχονται. Δεν υπάρχει ποτέ μια σταθερή κατάσταση. Τα πάντα κινούνται γύρω κι όμως είναι στάσιμα. Καμιά φορά συμβαίνει και το εξής: Είναι φθινόπωρο. Νύχτα. Ένας άνεμος ριπαίος παραδέρνει πάνω από το Σαρωνικό, στροβιλίζεται στον Υμηττό, και μπαίνει από το παράθυρο του στρατώνα σαρώνοντας στο περασμά του τις βαριές, υφασμάτινες περσίδες. Ένας ηλίθιος στρατιώτης χαζολογεί για τη γεμάτη μέρα του και γελάει. Δυνατά. Αυτός, ξαπλωμένος, έχει λάβει την πρηνή θέση του σκοπευτή. Μεταξύ μιας παραίσθησης και μιας παραζάλης, σχεδιάζει επαναστάσεις, αλλά αποκοιμιέται πάντα, μα πάντα, την κατάλληλη στιγμή.

Advertisements

~ από root στο 23 Σεπτεμβρίου, 2012.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: