οκοσμοςαυτοςειναιδειλοςμπαζ

Χωρίς ελπίδα
περνάνε αιώνες
δηλαδή ζωές
σε μια μόνο σαιζόν

Τρόλεϊ μυρίζουν αίμα
ράγες βάφονται κόκκινες
θλιβερές λεπίδες βρίσκουν στόχο
— τη νύχτα ή το ξημέρωμα —
και υπενθυμίζουν
τα μέσα του μαζικού θανάτου

Γράφω ένα-δυο στίχους
κάνω μια χειρονομία
μπαίνω-βγαίνω στην κρεατομηχανή
των ηλιθίων
απρόσκλητος

Advertisements

~ από root στο 13 Αύγουστος, 2014.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: