Ένας (ακόμη) χρόνος στο ξενοδοχείο των ξένων

Η παρατήρηση δεν εγγυάται πάντα την πραγματικότητα των γεγονότων, αν και δεν προσβάλλει απαραίτητα την αλήθεια τους.

Ρώμη

Κόκκινο δεν είναι μόνο το χρώμα της νίκης

κόκκινο δεν είναι μόνο το χρώμα της νίκης

Η αυτάρκεια υπήρξε κάποτε καθοδηγητικό μοτίβο αυτής της πόλης απόκληρων κι αυτοκρατόρων και ο φασισμός το σύνορο της καθημερινής ζωής. Άλλοτε πάλι, το «ρεύμα της αυτονομίας» συμπαρέσυρε τις ίδιες γειτονιές, τα ίδια εργοστάσια, τις ίδιες αγωνίες σε μια κίνηση: τους αγώνες αόρατων και μη υπάρξεων. Μέσα σε 48 ώρες μπορεί κανείς άραγε να διακρίνει την ασφυξία του αρνητικού;

It’s a random evening in Rome, early December. The Bavarian SUV of my Italian colleague makes its way across the city center under the streetlights. Yellowish reflections of Roman relics quickly pass by the window. Even if I’m sitting comfortably on a heated seat, covered in beige leather, I don’t feel the comfort to break the ice. Finally, with my lousy voice, I find the courage to ask him.

‘Paolo… What seems to be the rule in Italy, within our industry mostly, in regard to the salaries negotiation? I mean, is there a collective bargaining agreement or each individual negotiates a salary based on his background, previous experience, job description, etc. on his own?’ I said. Cold and incurious as hell.
‘Well, it’s mostly the second, but it depends on how big a company is… In our case, things changed a lot after Danilo’s onboarding.’ Paolo replied, while driving sharply, with finesse.
‘You mean, after the investment of 2012?’ I said and I starred him throught the mirror.
‘Right. Now, you see, I’m being paid quite well after the profits boomed and an individual contract makes sense. Gradually, I’ve managed to work for about ten hours a day on a business development role. It was hard to achieve, but it worthed the risk; it’s way better than having burnouts like those experienced by the engineering folks in Siena.’ he said and he paused for a couple of seconds. ‘Additionally, it’s difficult to negotiate collectively when you reach my level, since you’re about to run the business. So, depending on your success, in terms of management goals achieved, your negotiation power evolves accordingly.’ he concluded.

Moments later, I’ve watched the half-windsor tie knot of Paolo, as I was having the best pasta ever in the cellar of a trattoria near the banks of Tiber. His wife went crazy with a 17th century villa she visited earlier this week; she wanted to buy it. There was an atmosphere of openess and trust. Until, among the seventeen men and the woman facilitator that joined our meal, someone murmured: ‘only 1% of C-level executives in EU are women’.

Σόφια

το θεματικό πάρκο θεματοφύλακας

νυχτερινή λεπτομέρεια θεματικού πάρκου

Το μετρό, το αεροπλάνο, το ταξί, το ξενοδοχείο, η εταιρία, το θεματικό πάρκο και τα διαβαλκανικά εμπορικά είναι τα συστατικά στοιχεία των χωροχρόνων μιας μετασοβιετικής κοινωνίας σε τροχιά εναρμόνισης. Όπως μαρτυρούν όσοι διέσχισαν τη ρωγμή του χρόνου (sic), η αλλαγή είναι αξιοσημείωτη: «δεν ξέρω, παιδί μου, αν αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι επανάσταση ή εκείνο που είχε το όνομα (αλλά όχι τη χάρη;)».

Δοκίμασε να ξυπνήσεις στην καρδιά των Βαλκανίων και θα δεις ότι μέσα στα στενά όρια ενός επιχειρηματικού πάρκου είσαι παντού και πουθενά. Έξω από το παράθυρο του δωματίου, η no man’s land του θεάματος επεκτείνεται με φωτεινές, διαφημιστικές πινακίδες (αποτελώντας ταυτόχρονα το σημείο οικειότητας του ανοίκειου και τον πιο αξιόπιστο αστρολάβο της καταναλωτικής κοινωνίας). Θα αρχίσεις τη μέρα σου στο εστιατόριο με πρωινό δίχως μαύρη πουτίγκα (διακρίνεις ότι η εναρμόνιση δεν είναι πλήρης). Στο απέναντι τραπέζι μια γιάπισσα συζητά με το συνάδελφό της, ο οποίος μοιάζει του Μανώλη (όπως τον έχεις παρακολουθήσει στο οικογενειακό αρχείο της οικογένειας Αναγνωστάκη). Είναι παρόμοια ντυμένος (με ένα μονόχρωμο πουκάμισο και μια εμπριμέ γραβάτα) κι έχει (ίδιας εμφατικότητας) περιποιημένο μουστάκι. Ανακατεύεσαι και σου ‘ρχεται να ξεράσεις. Δεν ξέρεις αν είναι από το άγχος και ότι τρως αρπαχτά (γιατί υπάρχει κι η μοναξιά της κάζουαλ ένδυσης, λόγω της οποίας θα πρέπει να επιστρέψεις στο δωμάτιο να ετοιμαστείς, «να γίνεις άνθρωπος») ή από το ότι αντικρίζεις στελέχη που περνάν για σοβαροί άνθρωποι (ποιος άλλωστε είπε ότι αυτό αποτελεί προτέρημα;). Αναπόφευκτα, σε περιμένει η παραγωγή (η υπαρξιακή κρίση θα αντιμετωπιστεί εν παραλλήλω) που θα σε βρει να περπατάς στον κρύο πεζόδρομο του πάρκου, να ανταλλάσσεις χειραψίες, να χαμογελάς και να κάθεσαι μπροστά στο ινμποξ σου. Μετά από λίγο (4-5 ώρες) θα χρειαστείς διάλειμμα. Θα πας με ένα συνάδελφο για σούπα στα όρια του πάρκου. Αν δεν κάνεις το ξεπέρασμα για τη μητρόπολη μεσοβδόμαδα, υπάρχει πάντα το βράδυ της Παρασκευής (αναμένεται χιονόπτωση στο κέντρο της Σόφιας). Θα δεις το εθνικό πολιτιστικό μέγαρο μιας πόλης που την οριοθετούν εμπορικά κέντρα δίπλα στις πλέον ταλαιπωρημένες αρχιτεκτονικές επιδιώξεις του σοβιετικού ρεαλισμού. Θα απολαύσεις τον μνημειώδη χαρακτήρα μιας αντιφά γραφειοκρατίας που σήμερα φορά τη μπέρτα των υπερηρώων της DC.

Η Δευτέρα θα σε βρει ξανά (για τη μοναξιά της αεικίνητης εργασίας σου είπα;) στο μετρό, το αεροπλάνο, το ταξί, το ξενοδοχείο, την εταιρία, το θεματικό πάρκο…

Ιστάνμπουλ

υγρασία

άτιτλο

Άλλη μία υγρή νύχτα του Ιούνη. Η Σιμπέλ Πι κάθεται στο υπαίθριο μπαρ του ξενοδοχείου Ντέντεμαν και προσποιείται πως διασκεδάζει στο περιθώριο ενός γάμου. Χαζεύει κάτω στο λόφο τις όχθες του στενού, όταν χτυπάει το κινητό της. Στην οθόνη το όνομα κάποιου από το γραφείο. Το σηκώνει, τον διαολοστέλνει και το κλείνει. «Η αφηρημένη εργασία επιθυμεί την κατάκτηση κάθε γαμημένου χιλιοστού μου», ψιθυρίζει βάζοντας τη μόνιμα δικτυωμένη συσκευή στην τσάντα της.

***

Ο Στέφαν Κάππα είναι προβληματισμένος γιατί στο σημείο συνάντησης είναι μόνος. Ο σύνδεσμος δεν είναι στην ώρα του και από την άλλη πλευρά της υπόγειας διάβασης, εμφανίστηκε τώρα ένας τύπος με ραφ κουστούμι, λευκό πουκάμισο και μια ψιλή, χρυσή αλυσίδα στο λαιμό να λαμπυρίζει. Σταματά απότομα, στέκεται και χαμογελά ειρωνικά. «Είστε ηλίθιοι!», του φωνάζει. Ο Στέφαν τα χάνει, ενώ ο τύπος το συνεχίζει, διασκεδάζοντας: «δε μπορείτε να κρατήσετε τους στοιχειώδεις συνωμοτικούς κανόνες, η Νέα Διεθνή σας έλειπε». Κοιτάζονται για μια στιγμή και νομίζεις ότι ο Στέφαν, καθώς παίρνει το πιο ηλίθιο χαμόγελό του, είναι έτοιμος ξεράσει κάθε χιλιοστό της αξιοπρέπειάς του.

***

Ο διάδρομος του ξενοδοχείου Ντέντεμαν, από τους ανελκυστήρες μέχρι το μπαρ γύρω από την πισίνα, κοσμείται από μια σειρά έργων τέχνης. Ο πιο ακριβός πίνακας κοστίζει εννιά χιλιάδες τουρκικές λίρες: κάτι λιγότερο από ένα φόρεμα «Ερμές» στο εμπορικό του δίπλα τετραγώνου και λίγο περισσότερο από τέσσερις μισθούς ενός τριαντάρη πληροφορικού που δουλεύει 6ήμερο-10ωρο. Το μπαρ παίζει μέινστριμ τζαζ φιλοξενώντας απόψε ένα γαμήλιο πάρτυ νεόνυμφων μεσοαστών. Στο σπίτι του ζευγαριού, στο σαλόνι, κρέμεται ένα πορτρέτο του Μουσταφά Κεμάλ σε κάδρο από ξύλο βελανιδιάς.

Ο Στέφαν βρίσκεται στη μπάρα και κατεβάζει ένα μεγάλο ποτήρι μπύρας «Εφές» στηριζόμενος με το ένα πόδι σε ένα δερμάτινο σκαμπό. Κάθεται εκεί το τελευταίο δίωρο κι έχει πιει κάμποσο. Κοιτάζει στο κενό, το πόδι του τον ενοχλεί από την υγρασία και σκέφτεται μεθυσμένος το αντίδοτο μιας ακόμη ήττας. Ετοιμάζεται να φύγει, παραπατάει και παρασέρνει το διπλανό σκαμπό. Η Σιμπέλ κάνει μια κίνηση να τον κρατήσει όρθιο, αλλά τελικά βρίσκεται κι αυτή πεσμένη κάτω μαζί του. Περνά ένα δευτερόλεπτο αμηχανίας. Είναι και οι δύο στο κρύο πάτωμα από συνθετικό μάρμαρο και κοιτάζονται. Η Σιμπέλ μετρά μια σκισμένη φούστα κι ο Στέφαν μια μελανιά. Συνειδητοποιούν ότι έχουν προσγειωθεί με τον κώλο σαν μικρά παιδιά. Αρχίζουν να γελούν. Ο Στέφαν κάθεται κάτω από ευγένεια, μέχρι να φέρουν κάτι στην κοπέλα που έχει απέναντί του για να καλύψει τη γύμνια της.

***

Οι ελπίδες του για ένα συνεχόμενο οκτάωρο ύπνο, τώρα που είχε συνηθίσει το σκληρό κρεβάτι και το παραφουσκωμένο μαξιλάρι, εξανεμίστηκαν από το avec les temp και τη φωνή του Λίο Φερρέ που αντηχούσε στο κεφάλι του. «Πόσο καιρό έχω να ακούσω αυτό το τραγούδι;». Ανακάθισε, έκανε να ετοιμαστεί για μια βόλτα. Είχε μια ακόμη μέρα καιρό για να ξεχαστεί στους ήχους και τις εικόνες της πιο όμορφης πόλης. Από την άλλη πάλι, μια νύχτα που προκαλεί μουσικά αντανακλαστικά στον ύπνο σου δεν ξεχνιέται εύκολα:

«Μου αρέσει η χροιά της φωνής της, η ματιά της, τα δάχτυλά της, ο τρόπος που κρατάει το τσιγάρο, ο τρόπος που εκφράζει το άγχος της όταν μοιράζεται μαζί μου τις σκέψεις της και που δείχνει την αμηχανία της όταν την κοιτάζω λίγο περισσότερο επίμονα από ό,τι χρειάζεται· μου αρέσει που προτείνει να μοιραστούμε το ίδιο ποτήρι μπύρα, όταν μου χαμογελά, ελαφρά ζαλισμένη, όχι με αυτό το χαμόγελο της ανεμελιάς ή το χαμόγελο της ευκολίας, αλλά με το χαμόγελο μιας κατάφασης, μιας αναγνώρισης ενός κομματιού της σε εμένα· μου αρέσει το λευκό της δέρμα, οι λίγες φακίδες που την κάνουν να θυμίζει κορίτσι, μου αρέσει ο τρόπος που σκεπάζει τους ώμους της, η μαύρη εσάρπα της, το μαύρο φόρεμά της, τα στίγματα και τα τατού στο κορμί της.»

Αμμάν

amman

ντερ χίμελ ούμπερ Αμμάν

Η μέση ανατολή,
Τα σιωπηλά βουνά,
Το δέλτα του Ιορδάνη,
Ο ταχυδρόμος της Μπαχρ Λουτ,
Η αφηγηματικότητα της Πέτρας.

Η νοσταλγία του ουρανού,
Τα χρώματα του χρόνου,
Το όνειρο του σπιτιού,
Η τύρβη της πλατείας,
Ο καπνός των αναμνήσεων.

Η όμορφη άγνωστη,
Η βασίλισσα του αίματος,
Η μοναξιά των αγοριών,
Ο καθοδηγητής της αμφισεξουαλικότητας,
Ο υπήκοος του οριενταλισμού.

Ο θεός του προλεταριάτου,
Η προστασία του μέλλοντος,
Η μυρωδιά στο Χασέμ,
Η μέντα στο τσάι,
Η νυχτερινή πτήση.

Βρυξέλλες

...and ACTION

tears / action / irrelevance

Στη συνέντευξη δεν άργησα. Έφτασα μόνο μ’ ένα ανάλαφρο τρέκλισμα και το λαχάνιασμα που προκαλεί ένα σεμινάριο ζυθογνωσίας. Βέβαια δεν τους ενδιέφεραν τέτοια ατράνταχτα επιχειρήματα κοινωνικότητας. Ήθελαν απλά κάποιον να κάνει τη δουλειά. Κι έτυχε να είμαι εγώ. Ένας παροπλισμένος αριστεριστής, μεσαίο στέλεχος πολυεθνικής, με αδυναμία στις τηγανιτές πατάτες και τα αχνιστά μύδια. Καταλήξαμε γρήγορα. Μέχρι το βράδυ κρατούσα πάνω μου το πρώτο σπλιτ της αμοιβής. Το επόμενο το πρωί, βάδισα στο τρίγωνο μεταξύ γιουροτσέιμπερς, κομισιόν και κοινοβουλίου. Ήπια καφέ στο πλας ντε λα λιμπερτέ κι έκανα δυο τσιγάρα. Έπειτα κατευθύνθηκα στο μπεστ γουέστερν ρόαγιαλ σέντερ, όπου με περίμενε ένας φάκελος στο όνομα Τεριέ. Τον άνοιξα και είδα μέσα δυο-τρία αποκόμματα περσινών φύλλων των τοπικών τάιμς και ένα χθεσινό άρθρο της λεζ εκό. Πήρα από τη ρεσεψιόν τηλέφωνο τον Νταβίντ και δώσαμε ραντεβού στο γκαρ ντι νορ αργά το απόγευμα. Κατάλαβα ότι έχω αγχωθεί, όταν τον αντίκρισα με το κόκκινο κασκόλ που δεν αποχωριζόταν ποτέ. Με αγκάλιασε, έκανε ένα βήμα πίσω και μου κάρφωσε ένα κροσέ σε αντάλλαγμα της ημέρας που τον παράτησα. Τι αξιολάτρευτος μπάσταρδος. Πήγαμε στο παλιό σινεμά της οδού αρενμπέργκ και κάτσαμε στις πίσω θέσεις. Είχε μια περφόρμανς του πινκ φέστιβαλ για τον πόλεμο, τη μοναξιά και την απελπισία. Εθισμένοι πρωταγωνιστές, παρακολουθήσαμε αμίλητοι. Θα ξημέρωνε η δεύτερη μέρα της ολιγοήμερης άδειας του 35χρονου ομοφοβικού δολοφόνου του κυρίου Τεριέ. Θα ήταν η τελευταία του. Δίχως έλεος, χωρίς κανόνα, μόνο μ’ ένα σφυρί.

Ρέντινγκ

asd

εγχείρημα εξέκιουτιβ μπίζνες άρκιτεκτ

Οι εγκαταστάσεις των πολυεθνικών εταιριών τεχνολογίας, συχνά οργανωμένες ως ένα σύμπλεγμα γυάλινων, δίχως καθρέφτη, μονώροφων κτιρίων, προσπαθούν να εντυπωσιάσουν με την ενσωμάτωσή τους στο φυσικό τοπίο. Αραδιασμένες σε μια κοιλάδα που θέλει να γίνει μικρογραφία της σίλικον, ικανοποιούν πολεοδομικές φαντασιώσεις με τη de facto γνώση ότι δεν αναμένονται μπάχαλα εδώ –τουλάχιστον όχι σε αυτό τον αιώνα. Προκαλούν δε αρχιτεκτονικά καρδιοχτύπια, με τη βιωμένη αντίθεση του επισκέπτη-θεατή όταν την απογυμνωμένη εικόνα της εξωτερικής κατασκευής διαδέχεται η αίσθηση ενός θερμού εσωτερικού μικροκλίματος.

Η σημειολογία των εταιρικών εγκαταστάσεων, αυτών των εργοστασίων διανοητικής εργασίας που αναλαμβάνουν το ρόλο του διευθυντηρίου μεταξύ υποκαταστημάτων σε Ευρώπη, Αφρική, Μέση Ανατολή και Ινδία, αποτυπώνεται και στην ουσία της κοινωνικής σχέσης Εργασία: τη συνύπαρξη του Ινδού πληροφοριακού εργάτη με αδύνατους μπούληδες, εμμονικούς οπαδούς του λειτουργισμού και πιστούς καταναλωτές της αισθητικής της κορυφής του Forbes 500.

Οι δεύτεροι είναι οι αγαπημένοι μου. Συνομιλώ μαζί τους, αν κι όχι τακτικά· μόνο όταν υπάρχει ανάγκη. Προσπαθώ να μην παίρνω τις συζητήσεις μας προσωπικά. Βέβαια, ασχέτως θέματος καταλήγουμε και στα προσωπικά μας, τουλάχιστον όμως δεν το επιδιώκω. Οφείλω, εδώ που τα λέμε, να πληροφορηθώ για το κόμφορτ λέβελ του συναδέλφου μου, για τις ανάγκες του. Έτσι έχω την ευκαιρία να διακρίνω στελέχη που έχουν καταπιεί τον ατομισμό αμάσητο και λατρεύουν τη μονολιθικότητα του τρόπου ζωής τους. Σαν τα πιο λούμπεν στοιχεία, σε όποιο σημείο της εταιρικής ιεραρχίας κι αν βρίσκονται, ζουν με έναν τρόπο που τους διαφεύγει κι είναι εν-τάξει με αυτό. Αρκεί η ζωή να κυλά τακτοποιημένη και δε θα ενοχλήσουν, ούτε θα ενοχληθούν. Από την άλλη, υπάρχουν κι εκείνοι οι τύποι με τη συνείδηση της επιρροής τους στο λαιφστάιλ των γύρω τους: στους πάνω, στους κάτω, όσους βρίσκονται δεξιά ή αριστερά τους. Αυτά τα στελέχη, που συχνά έχουν γράψει στο λεξικό το όνομά τους δίπλα στη λέξη «ruthless» —για να καυλώνουν έτσι όπως δείχνει όταν έχουν τις μαύρες τους— είναι ενεργοί φορείς και διαμορφωτές των κοινωνικών σχέσεων τόσο στην παραγωγή όσο και στη σφαίρα της αναπαραγωγής. Είναι τα κακά πνεύματα, τα «αερικά» αυτού του αιώνα. Η δύναμή τους πηγάζει από τη φαντασία τους. Τα αερικά ευαγγελίζονται, όπου σταθούν κι όπου βρεθούν ότι ζούμε σε ένα κόσμο δίχως τάξεις, χωρίς μιζέρια και όρια. Αυτή η εξωστρέφεια είναι όμως κι η αδυναμία τους. Και έτσι πέφτουν σε παροδική κατάθλιψη όταν μερικές μέρες το χρόνο, πριν από διακοπές ή ένα πολυπόθητο τριήμερο, λίγο πριν περάσουν την έξοδο του γραφείου αργά το απόγευμα ως θριαμβευτές, βρίσκεται κάποιος να τους πει τα μελλούμενα. Τα οποία δεν είναι μελλούμενα, είναι παλιά, παμπάλαια, αλλά επειδή είναι μαθημένοι στην ασυνέχεια, τους ακούγονται ως κάτι νέο: «ξέρεις, στο τέλος του μήνα, θα αποχωρήσω από την εταιρία».

Κολωνία

asd

4711 | 5779| III

Δωμάτιο 614. Γράφω εδώ και μια ώρα την ίδια παράγραφο στο εξέκιουτιβ σάμαρι ξανά και ξανά και ξανά. Τα μάτια μου είναι κόκκινα. Τα κλείνω και σκέφτομαι: η συνολική επένδυση αγγίζει τα 3 εκατομμύρια λίρες, το τρέχον έργο υπολογίζεται σε 90 χιλιάδες ευρώ κι εγώ θα πληρωθώ κάτι παραπάνω από 3600 ευρώ για να το υλοποιήσω. Λοιπόν, κουράστηκα. Το αποφάσισα. Θα παραιτηθώ! Όμως, να, δεν είμαι σίγουρη από τι ακριβώς: τη δουλειά, την ανθρώπινη ιδιότητα ή την ηττημένη νιότη μου;

Κλουβί IV. Στο Μύνστερ υπάρχει ένας καθεδρικός που ‘χει αφιερωθεί στον επίσκοπο Λάμπερτ. Στη μια του πλευρά κρέμονται τρία κλουβιά. Κάθε κλουβί ήταν κι ένα κελί για τους ηγέτες της ανταρσίας των Αναβαπτιστών. Σήμερα, στη θέση των σωμάτων κι έπειτα των σκελετών, βρίσκονται τρία μικρά ηλεκτρικά κεράκια. Οι φήμες που θέλουν τον παρατηρητή να διακρίνει το φως τους, όταν ο ουρανός είναι καθαρός, από το ύψος της Βασιλικής της Ιερής Καρδιάς κρίνονται αναληθείς. Οι κομμούνες διακρίνονται πια μόνο σε ξεχαρβαλωμένες ταινίες.

Αμαξοστοιχία Thalys. Κινούμαι με 250 χιλιόμετρα την ώρα και διάθεση οριακά συγκρατημένη. Σίγουρα, είναι μια ωραία βραδιά για να διασχίσεις μια-δυο κεντρικές ευρωπαϊκές χώρες. Αυτές εδώ, όμως, οι άδειες θέσεις, δεν παλεύονται. Η μονοτονία που αναπαράγει η κίνηση του συρμού μεγεθύνει τη μοναξιά μου. Θέλω να φωνάξω ή να χορέψω γι’ αυτή. Κάπου, κάπου, άξαφνα, με συνεφέρει η ευγενική φωνή του οδηγού προσφέροντας πληροφορίες για το ταξίδι. Θυμάμαι με νοσταλγία το γρέζι από τον ακατάληπτο συλλαβισμό της ανακοίνωσης των σταθμών στη γραμμή Αθήνα-Χαλκίδα. Πόσες διαδρομές εκατοντάδων χιλιομέτρων έκανα μέσα στη νύχτα δίχως να ‘χω κάποιον να ξεκουράσω πάνω του τη ματιά μου ή έστω, γραφικό θα πεις, να μου κρατά το χέρι;

Αούτομπαν Α43. Το ράδιο είναι κλειστό. Η ποιότητα κύλισης αδιάφορη. Έξω, το μάτι χαζεύει στη θέα χωραφιών και δασών που ακολουθούν μια άρρητη εναλλαγή. Μένω να παρατηρώ αυτή εδώ τη σταγόνα να κυλά μόνη, βασανιστικά αργά, στο τζάμι της μερσέντες καθώς αυτή σκίζει τον αέρα. Και δε λέω λέξη για τη μοναξιά γιατί σκέφτομαι το θείο Λούντβιχ.

Νύχτα 5779. Υπάρχει ένας φόβος αυτή τη στιγμή, αποτέλεσμα των απειλών που πλήθαιναν γύρω μου και τελικά πραγματοποιήθηκαν. Ο φόβος της ακινησίας και του θανάτου με κυριεύει. Δε χρειάζεται καμιά ιδιαίτερη ανάλυση για να γίνει κατανοητός αυτός ο φόβος. Είναι απλό. Φοβάμαι να πεθάνω σαν εργάτης, όταν δεν έχω ζήσει αρκετά σαν αγωνιστής. Φαίνεται επιφανειακό, αλλά δε μιλώ με όρους πληρότητας ή υστεροφημίας, παρά για την αδυναμία κατάθεσης ανταγωνιστικής πράξης. Στο πλαίσιο της πανταχού εργασίας καμία αξιομνημόνευτη λεπτομέρεια, χρήσιμη για τους επόμενους αγώνες ή τους ριζοσπαστές δε θα κατατεθεί από εμένα. Θα ήταν αντίφαση άλλωστε η δημιουργία μνήμης μέσα από την τάξη της ασυνέχειας. Αντίφαση ή επίτευγμα μιας αδύνατης απόδρασης. Δεν ξέρω. Ίσως η ανάσα του φόβου, που μας έχει πλησιάσει και συλλογικά, με επηρεάζει ή μπορεί να είναι οι άλλοι, που βλέπουν ένα εργατικό παιδί και το συμβουλεύουν. Του λένε να οργανώσει τη ζωή του και να συντάξει ένα ελπιδοφόρο σχέδιο για την επιδίωξη μιας επιτυχημένης καριέρας.

Αθήνα

Έχουν περάσει δύο χρόνια. Δυο χρόνια προϋπηρεσίας. Δυο χρόνια χωριστά απ’ την αλήθεια. Δυο χρόνια εκ των οποίων το ένα είναι αδιάκοπη εργασία. Δυο χρόνια που οι μισές αναπνοές μου και οι μισοί χτύποι της καρδιάς μου ανήκαν στο αφεντικό μου, όχι στο σώμα μου. Αντάλλαξα δυο χρόνια από τη ζωή μου για να μπορώ να επιβιώσω αυτά τα …δυόμιση χρόνια.

Με ρωτάς πώς μοιάζει ένας ακόμη χρόνος προϋπηρεσίας. Να πως έχει. Περιλαμβάνει εμένα να κάθομαι μπροστά από μια οθόνη, ενίοτε δύο ή τρεις, να περιορίζομαι, να αγχώνομαι, να εκνευρίζομαι, να δουλεύω στον ύπνο μου, να παράγω, να πετάγομαι το πρωί, να με ξυπνά η πίεση, να μην ξέρω που βρίσκομαι, να μην προφταίνω, να μη δημιουργώ, να μη βλέπω τα μάτια της, να μη φιλώ τους γέρους μου, να μην αγκαλιάζω τους συντρόφους μου. Ξέρεις πολύ καλά πως έχει η κατάσταση τότε που σημείωνες στο βιογραφικό:

Τώρα, όπως ξυπνώ για τη δουλειά,
Θεέ μου, κράτα μακριά την τεμπελιά.
Κι αν πάλι ως το βράδυ ξεψυχήσω,
Θεέ μου, το μεροκάματο ας αξίζω.
Αμήν.

Advertisements

~ από root στο 28 Φεβρουαρίου, 2015.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: