Μια κάποια εκπαίδευση

Το να αισθάνεσαι ευχαρίστηση για τις περιορισμένες δυνατότητές σου είναι ελεεινό· το να συναισθάνεσαι πόσο περιορισμένες είναι οι δυνατότητές σου όταν απέναντί σου έχεις κάτι πολύ Μεγάλο είναι, βέβαια, ταπεινωτικό, αλλά αυτή η ταπείνωση εξυψώνει.

— J. W. v. Goethe

Πρώτα πρώτα από κάπου ξεκινάς αυτή τη ριμάδα την εκπαίδευση την κατεξοχήν σε πρώτο πλάνο που λένε θεσπισμένη διαδικασία κοινωνικοποίησης αυτού του κόσμου στην περίπτωσή μου αν και σου λέω ότι σίγουρα έχει συμπτυχθεί η μνήμη πέρασα στην ελληνική επαρχία δώδεκα ολόκληρα χρόνια η αλήθεια είναι ότι η μόνη μονάδα μέτρησης του χρόνου που αναγνώρισα ήταν ο έρωτας μάλλον ως αποτέλεσμα διάπλασης του εγώ από τους γονείς μου των οποίων ο φόβος μη δεν αγαπήσω κοριτσάκια πρέπει να ήταν μεγαλύτερος και από το να καταλήξω πρεζάκιας αναρχικός λήσταρχος ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο όπως και να ‘χει όμως δε θα ξεχάσω τη Νάντια στο νηπιαγωγείο να παίζουμε με τα ξύλινα τουβλάκια της κυρά Δήμητρας να με κοιτάει στα μάτια να την κοιτώ στα μάτια να χαζεύω το καρεδάκι των μαλλιών της και να με ρωτάει γιατί έφυγα δυο ολόκληρους μήνες να πάω στο εξωτερικό και πώς είναι εκεί η θάλασσα και γιατί είναι η αδερφή μου μακριά και πως πέρασα και λοιπά συνεχίζαμε να γελάμε να κοιταζόμαστε και να φτιάχνουμε φακές με μπαμπάκι σε κεσεδάκια τοτάλ ύστερα στο δημοτικό ένας έρωτας σε κάθε σχολική χρονιά ήταν πάντα ο λάθος δίχως ανταπόκριση με κλάματα δαγκώματα και χαστούκια ήταν μόνο μία η αδυναμία κατάκτησης που με στοίχειωσε περισσότερο για να σου πω και την αλήθεια όμως φίλε με λίγη επιμονή και πολλή υπομονή κάπου συναντηθήκαμε στη μέση των προτιμήσεών μας και λίγα χρόνια αργότερα στο γυμνάσιο ερωτευτήκαμε αλλά σε αυτή πέρασε γρήγορα και οι δύο μήνες γεμάτοι από το άγγιγμά της φάνηκαν να μου αρκούν για την υπόλοιπη εφηβική ζωούλα μου σου λέω όμως στο ορκίζομαι δηλαδή ότι τώρα δε μ’ αρέσει πια μόνο τη στολκάρω σε κάποιο κοινωνικό δίκτυο για να δω τι κάνει επαγγελματικά ή προσωπικά κι αναρωτιέμαι ως μπανιστηρτζής αν έχει ακόμη αυτό το ξανθό χνούδι γύρω από τα χείλη της την πράσινη κορδέλα στα μαλλιά της αν την «ακολουθεί» ο αυστηρός μπαμπάς της όπως και τότε την ακολουθούσε χάθηκα που ήμουν ναι που λες στο δημοτικό μού άρεσε το εξώφυλλο του «εμείς κι ο κόσμος» αλλά θυμάμαι ότι ο εύστοχος αυτός τίτλος κατέληξε σε ένα δράμα των επιβατών του τρένου του ανταγωνισμού όχι του δικού μας ρε σύντροφε αυτόν τον έμαθα αργά την ώρα της κρίσης που λένε για της κυριαρχίας μιλώ ζήσαμε λοιπόν ένα δράμα που με τη συνδρομή των γονέων διαμορφώθηκε ως «εσύ κι αυτός κι ο υπόλοιπος κόσμος στη μέση για στοχοθεσία» αλλά έτσι είναι με τα παιδιά των κομμουνιστών και δη καθοδηγητών τέλος πάντων προχώρησα και πήγα στο γυμνάσιο που ξεκίνησαν να γίνονται πράγματα που έκαναν τον Πλάτωνα να κοκκινίζει εντάξει δεν είναι ψέμα ρε συ μια φορά στη ζωή σου τα φτιάχνεις με την πιο όμορφη κοπέλα του σχολείου ή κατεβαίνεις σε αντιπολεμική πορεία του ΚΚΕ εικάζω τώρα που το σκέφτομαι ότι είχαν σχέση και τα δύο με τη θέση μου στο δεκαπενταμελές καθώς βλέπεις ο γραμματέας όφειλε να διαδραματίζει ελεγκτικό ρόλο και μπορούσε να καρφώσει τυχόν ανάρμοστες συμπεριφορές στο διευθυντή κι έτσι κι έκανα δε θα σου κρύψω κάρφωσα γιατί δεν ήθελα να κλέψω εννοώ ήθελα να κλέψω αλλά όχι αυτά τα λεφτά μπορεί να μην ήθελα να κλέψω καθόλου λεφτά ποιος ξέρει τέλος πάντων δεν έκλεψα τότε και με δημόσιο κατηγορώ παραιτήθηκα λοιπόν όπως θα έκανε κάθε στέλεχος πολυεθνικού οργανισμού για λόγους διαφάνειας που έχει καταγωγή σοσιαλδημοκρατική στα οικογενειακά πιστεύω που λένε και σέβεται εαυτόν θυμάμαι όμως και τότε που ήμουν άδικος ας πούμε μετά από χρόνια τότε που έκανα φαντάρος στο παλαιό ψυχικό και στο μετρό συνάντησα το φώτη να δείχνει μόνος κι ανεξάρτητος αυτό πουλάει μαζί με το δικηγοριλίκι έτσι μου έλεγε και θυμήθηκα ότι στο σχολείο ήταν πάντα μόνος κι ανεξάρτητος και θύμα μοναδικό μεν θύμα δε του μπούλινγκ μου ναι είχαν και τα ύστερα 90ς τέτοια πράγματα τέλος πάντων τον συνάντησα τότε ξενερωμένο γιατί λέει τι σκατά βύσμα έβαλε ο δικός του και τον πάει δύο μία ντροπή ω καιροί ω ήθη που κάποτε το ΠΑΣΟΚ ήταν κυβέρνηση και ο μπαμπάς αντιπρόεδρος στο χωριό νόμιζε ότι στη μνημονιακή Ελλάδα θα περνούσαν αυτά ο φώτης που λες έδειχνε στυγνός επαγγελματίας πια ξυπνοπούλι μού ανέλυε τα τελευταία νέα του εργασιακού μεσαίωνα της δικηγορίας και κοίταζε και το κορίτσι στην απέναντι θέση αλλά δυστυχώς θέλει να φύγει κι αυτός για έξω και έτσι θα μείνουμε μόνοι σ’ αυτόν τον τόπο με τα κορίτσια της απέναντι θέσης να σφυρίζουν αδιάφορα όμως πάλι ξέφυγα και δε σου είπα για το λύκειο έκει που κοινωνικοποιήθηκα μια και καλή στον κόσμο των αφεντικών των καθηγητάδων και της αξιοκρατίας προφανώς τα ξέρεις κι εσύ αυτά όμως άκου κι αυτό για να το ‘χεις στο νου σου όταν με διαβάζεις η τελευταία τάξη ήταν λίγο ζόρικη με καλή παρέα δε όμως απαιτούσε δομικές αλλαγές στη σκέψη μου κι εκεί τα βρήκα σκούρα όταν έπιανα το στυλό να βάλω θεματική περίοδο λεπτομέρειες και κατακλείδα που λες ρε συ τα κατάφερα προς το τέλος της χρονιάς και έδειχναν άρτια τα γραπτά μου κάτι τέτοιο πίστευαν οι καθηγητές και κόντεψαν να με πείσουν τι κόντεψαν δηλαδή με έπεισαν αλλά την ώρα της κρίσης η αξιοκρατία μίλησε και το δέκα κόμμα τρία έμεινε να μου θυμίζει τι σημαίνει μια κάποια εκπαίδευση.

primary school sucks

Η απόλυτη δραστηριότητα, οποιασδήποτε μορφής, οδηγεί τελικά στη χρεωκοπία.

Advertisements

~ από root στο 5 Απρίλιος, 2015.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: